TERUG NAAR DE VORIGE PAGINA


 

 

 Inconsequente 
 herdenking 
 van de Weiße Rose 

Multicul en Multikul helpen antifascisten in Duitsland naar het fascisme.

 

Zondag 26 februari 2012 kwam er een groep van ongeveer 40 leden van de “Weiße Rose Stiftung e.V” en de “SPD Arbeitsgemeinschaft verfolgter Sozialdemokraten” in München op de begraafplaats bij de Perlacher Forst bijeen.
Daar bevinden zich de graven van de 69 jaar geleden vermoorde leden van de “Weiße Rose”: Sophie Scholl, Hans Scholl, Christoph Probst en Alexander Schmorell. Het komt bizar over – deze patriotten vochten destijds tegen nationale socialisten met hun rode vlaggen, en nu komen Internationale Socialisten en sociaaldemocraten ook met rode vlaggen om hun heldendood te herdenken.

 

Wanneer Sophie, Hans, Christoph en Alexander nu nog zouden leven, zouden ze vast en zeker te vinden zijn in de rijen van de islamcritici om de vrijheid van Duitsland te verdedigen tegen het totalitaire systeem van de islam. Niemand kan dat zo goed duidelijk maken als Susanne Zeller-Hirzel, het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose” en destijds de beste vriendin van Sophie Scholl. Ze is tegenwoordig lid van de “Bürgerbewegung Pax Europa” en is actief betrokken bij de strijd tegen de islamisering.


Susanne Zeller-Hirzel is een moedig vrouw. Ze brengt precies datgene in de praktijk wat Dr. Klaus Hahnzog, lid van de “Weiße Rose Stiftung e.V.” en rechter in Beieren, bij het graf van broer en zus Scholl uit het pamflet van de “Weiße Rose” citeert:

“Niet alleen medelijden moet de Duitse burger voelen, nee, nog veel meer, medeplichtigheid, want hij geeft door zijn apathisch gedrag deze duistere mensen pas de mogelijkheid om zo te handelen”.

Aan het einde van zijn toespraak spreekt hij de waarschuwende woorden:

“Niet wegkijken, niet niet willen luisteren, maar je er in mengen”.

 

Weisse Rose leden zouden nu de islamisering bestrijden.

En wat doen hij en zijn linkse kameraden op dit moment? Ze kijken weg, ze luisteren niet en mengen zich er niet in wanneer er opnieuw totalitaire krachten aan het werk zijn die onze vrijheid bedreigen. Het is volledig in tegenspraak met hun linkse wereldbeeld, dat ook een totalitaire ideologie uit het buitenland een existentieel gevaar kan betekenen. Ze bestrijden zelfs 67 jaar na de ondergang van het nationaalsocialisme liever het laatste restant van deze beweging en negeren daarbij volledig een andere snel groeiende beweging, die zich midden onder hen enorm uitbreidt.

 

Hedy d'Ancona, prinses van de islamisering.En dat niet alleen – ze bestrijden ook nog diegenen, die voor dit gevaar waarschuwen en de bevolking willen informeren. Die zich daarmee exact in de traditie van de “Weiße Rose” bevinden, die met haar pamfletten het Duitse volk wakker wilde schudden. De beste vriendin van Sophie Scholl zegt nu:

“Het fanatisme, de aanspraak op de absolute waarheid en de geestelijke naïviteit lijken sterk op elkaar, zowel in de islam als het nationaalsocialisme.”

 

 

Hedy d'Ancona popelt om Nederland af te schaffen.

 

Maar deze rode kameraden, die hier zo schijnheilig bij elkaar komen, belasteren, discrimineren en vallen nadrukkelijk alle islamcritici aan. Ze proberen hun bijeenkomsten te verhinderen en beperken hun fundamentele grondwettelijke recht op vrijheid van vergadering, zoals wordt uitgevoerd door de “Fachstelle gegen rechtsextremismus” in München, die rechtstreeks ressorteert onder de rode burgemeester Ude. De chef van deze “Fachstelle”, Dr. Miriam Heigl, schrijft overigens artikelen voor marxistische publicaties. Deze rode socialisten leggen kransen bij de graven van verzetsstrijders, van wie ze het testament niet begrepen hebben. Ze zouden tegenwoordig de leden van de “Weiße Rose” net zo hard bestrijden, als deze zich tegen het totalitarisme van de islam zouden keren.

 

De linkse staatsomroep plaatst u op het verkeerde been.

 

Wie tegenwoordig wel goed luistert en niet wegkijkt, wie zich wel inmengt, wie zich niet schuldig maakt aan apathisch gedrag, krijgt, in tegenstelling tot de dictatoriale tijd van het nationaalsocialisme, politiebescherming. Namelijk tegen deze donkerrode mensen, die het recht op vrije meningsuiting af willen pakken.

Deze bescherming voor de “foute” mening had de “Weiße Rose” in 1943 niet. Als je het zo bekijkt, is dit zeker een vooruitgang in vergelijking met die donkere tijden. Terugkijkend is het bijna een luxe als de vrijheidslievende burger nu een tamelijk moeizame zoektocht naar een vergaderplaats op zich moet nemen. Om een moedige waard te vinden, die hem en zijn “foute” mening onderdak biedt. Dat kleine pak slaag, die de een of ander daarvoor moet over hebben, omdat “anti”-fascisten hem molesteren, is toch niet teveel gevraagd.
De leden van de “Weiße Rose” hebben veel meer risico gelopen. Ze zouden naar huidige trend als volksophitsers wegens islambelediging voor de rechter komen.
Wat een eer. Ze zouden tegenwoordig niet alleen tegen de nationaalsocialisten zijn, maar ook tegen de kameraadschap van de “anti”-fascisten met de islam.

 

Als het maar anti-PVV is dan geeft het niks als het fascisme is.

 

Niet voor niets zegt het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose”, Susanne Zeller-Hirzel, over de nationaalsocialisten:

“Critici van de nazi-ideologie werden destijds direct in de gevangenis opgesloten. Nog hebben we dit punt niet bereikt. Maar als we niets ondernemen, zal het er opnieuw toe komen. Dan sluiten ze de islamcritici op.”

Wat stond het toch maar treffend in het pamflet:

“Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, bescherming van de individuele burger tegen de willekeur van misdadige geweldstaten…”

Deze ware woorden rusten zwaar op de begraafplaats, waar de doden het liefste zouden schreeuwen als ze zouden weten hoe het met de vrijheid gesteld is, waarvoor zij hun leven gaven.
Maar de “geëerde” leden van de “Weiße Rose” kunnen niet meer tegenspreken. Zo kan men zich verder ongestoord voordoen als wachters van de waarheid.

 

Rob Riemen, de opper-antifascistische islamiseerder.

 

Wij islamcritici proberen om het testament van de “Weiße Rose” – het verzet tegen totalitaire ideologieën – in hun zin voort te zetten. 

Ook tegen het heftige verzet van het linkse establishment in, dat sinds de jaren-68 ons land in veel opzichten geestelijk heeft vergiftigd. Sophie, Hans, Christoph en Alexander, jullie zijn ware helden.

 

Antifascisten bestrijden uit naam van de Weisse Rose islamcritici.

 

Bron
Auteurs: Roland Heinrich (foto´s) en Michael Stürzenberger

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)