Terug naar Home

   CULTURELE IDENTITEIT 

Wij lijden zelf aan incorrecte xenofobie, vandaar vandaag als gastauteur de antropologe mevrouw Amy Gratie met een beschouwing over multiculturele verhoudingen.

De Linkse Kerk woont in een riante villa en vult oude wijken met niet-westerse allochtonen en straatterroristen. Redigeert ook:
De Multiculturele Hersenschim.
Zo zielig zijn Zelf-Frustreerders.
Lotsverbeteraars en gezellige Antillianen.
Statistische gegevens Multicul.
Generaal P.Pardon verliefd op Ayaan.
Islamofobie voor Beginners.
Godsdienst draait om Vrouwen-Sex.
Lief-Linkse Fossielen
Forumlijnen lezen/starten
Ga ook in het Verzet: geef landverradenden aan!
Parapsychologie van immigratie en multicul
Bezoek de mini-turbo-versie van de Pardon-site

 

 

   CULTURELE IDENTITEIT  

door Amy Gratie

ACHTERGRONDEN VAN ONGEMAKKELIJKE VERHOUDINGEN
Mensen zoeken naar veiligheid en homogeniteit in de eigen groep. Door sommigen wordt dit gedragspatroon ontkend en opgeofferd aan andere beginselen. De historicus Jan Romein stelde al dat de westerling vervreemd is geraakt van ‘het algemeen menselijk patroon’. Ook zijn er mensen volgens wie de mens een ‘tabula rasa’ zou zijn, vanaf zijn geboorte ‘vrij’, kneedbaar en maakbaar, in te passen in elk type maatschappij. Wij hebben daar onze vragen bij en beschouwen dit soort opvattingen als het leggen van een ideologisch mijnenveld.

Oude wijken zijn voor niet-westerse allochtonen en straatterroristen.Dit feitelijk menselijk gedragspatroon werd in 1955 door de Surinamer prof. dr. R. van Lier, hoogleraar sociologie van niet-westerse volken te Wageningen, treffend uiteengezet in een voordracht over rassenproblemen. Hij stelde, dat wij in Nederland terecht met de afkeurende vinger wezen naar Zuid-Afrika en de Verenigde Staten. Volgens professor Van Lier deden Nederlanders toen niet aan discriminatie, omdat de ‘vreemden’ bij ons gering in aantal waren. Het betrof slechts gerepatrieerde ‘Indische mensen’, studenten wat zeelui. Hij veronderstelde, dat indien grote aantallen mensen, met aan ons vreemde gewoonten en een ander uiterlijk, in ‘gewone’ woonwijken in Nederland zouden gaan wonen, de Nederlanders ook, min of meer instinctief, een afweerreactie zouden gaan ontwikkelen. Deze reactie komt voort uit een diepgeworteld menselijk patroon.

Van Lier, zelf van Surinaamse afkomst, wist waarover hij sprak, want hij had sociologisch onderzoek gedaan onder Surinaamse bevolkingsgroepen met een moeizame onderlinge relatie. Zijn voorspelling wordt bewaarheid. Er is nu sprake van een allochtonenprobleem, vooral in de grote steden. Men spreekt ook wel van het multiculturele drama. Er is nu helaas in toenemende mate weerstand tegen vreemdelingen, vooral in de grootstedelijke wijken. Die weerstand bestond hier vroeger niet.

GEHECHTHEID AAN DE EIGEN CULTURELE IDENTITEIT
In algemene zin kan de cultuur van een samenleving worden gezien als het geheel van ongeschreven en stilzwijgende afspraken, normen, waarden, regels en gewoonten. Bijzondere kenmerken daarbij zijn onder andere taal, godsdienst, bestuursvorm, gezagsuitoefening, gelijke opvattingen over de rol van de vrouw, het huwelijk en de rol van de seksualiteit. Het zijn bindende factoren die zich in de loop van een lange historie hebben ontwikkeld. Zij zijn erop gericht de onderlinge betrekkingen tussen de leden van de samenleving met zo weinig mogelijk spanningen en onzekerheden te laten verlopen.

Binnen een bestaande samenleving zijn de sociaal-culturele verschillen wezenlijk niet vreemd ten opzichte van elkaar. Problemen tussen christelijke kerken onderling, taalstrijd zoals in België en emancipatie van de vrouw zijn vaak veel minder ingrijpend dan conflicten waarbij een bestaande samenleving van buitenaf wordt bedreigd door oorlog, verovering of massale ongewilde immigratie. Tegen deze achtergrond is het permanent naast elkaar bestaan van twee of zelfs meer fundamenteel van elkaar verschillende culturen binnen één en dezelfde samenleving een onmogelijkheid: er is dan in feite geen sprake meer van één samenleving. Tegen deze achtergrond is wellicht ook de stelling te verklaren van de publicist Raymond van de Bogaard die in de NRC van 12 maart 2001 pleit voor de vorming van etnisch-homogene staten in het voormalig Joegoslavië.

Belangrijk is de mate van cultuurverschil. Betrekkelijk kleine verschillen komen in iedere samenleving voor, bijvoorbeeld naar leeftijd, beroep en maatschappelijke status. Men spreekt wel van subculturen; deze gaan gepaard met (betrekkelijk losse) groepsvorming. Er is geen probleem voor de stabiliteit van de samenleving, zolang die subculturen worden overkoepeld door een gemeenschappelijke (in ons geval Nederlandse) cultuur met gemeenschappelijke zaken als taal, normen en waarden, en rechtsorde.

Anti-emancipatie, feminisme, vrouwvijandig, vrouwenonderdrukking, vrouwenbesnijdenis, clitoridectomie, Janmaat, janmaat, centrumpartij, CD, PVV, westermoskee.Problemen ontstaan pas bij grote cultuurverschillen, zoals die zich nu manifesteren met de recente instroom van vele immigranten in Nederland: de allochtone culturen wijken teveel af om te passen in de overkoepelende Nederlandse cultuur. De problemen beginnen met latente conflicten over normen en waarden. Angst voor het verlies aan identiteit speelt hierbij een belangrijke rol. Dergelijke spanningen en conflicten zullen vooral oplaaien in tijden van moeilijke economische omstandigheden en politieke instabiliteit. De wereldgeschiedenis en de dagelijkse nieuwsberichten uit de wereld van vandaag staan vol van dergelijke illustraties. Er is de Nederlander, noch via verkiezingen, noch via een referendum ooit gevraagd of er wel een multiculturele samenleving moest komen. De Nederlander heeft er ook heel lang zijn mond niet over open durven doen.

DE ISLAM EN DE GEHECHTHEID AAN EIGEN CULTURELE IDENTITEIT
In dit verband moet ook de rol van de islam aan de orde worden gesteld. Met name voor de Zuid-europese, christelijke wereld was de islam eeuwenlang de grote historische vijand, met een lange reeks van gewapende conflicten en veel uitingen van wederzijdse angst en onverdraagzaamheid. In de voorbije eeuwen van Europese koloniale expansie en technische vooruitgang had Europa weinig van de moslim-wereld te duchten en werd deze als een weinig invloedrijke factor beschouwd. Deze situatie is in de laatste 50 jaar grondig veranderd. Er zijn daar meerdere redenen voor aan te geven. Door de grote voorraden olie en andere grondstoffen zijn de moslim-landen (naar buiten vaak zeer solidair) een economische grootmacht geworden. Mede door een missionaire geloofsijver en hoge geboortencijfers neemt de islam wereldwijd enorm toe.

 

 

Zich bewust van hun aantal en hun economische macht heerst in vele islam-landen een revanchistische geest ten aanzien van de voormalige westerse kolonisatoren en uitbuiters. Gevoelens van wrok, overwinning, dominantie en superioriteit worden gevoed vanuit de islam-religie zelf: Mohammed is de laatste en definitieve profeet; de Koran, door God zelf letterlijk en integraal geopenbaard, wordt op geen enkele manier als tijdgebonden cultuur-historisch document gerelativeerd; verkondiging van de islam door middel van een "heilige oorlog" is een geloofspunt.

Paddestoelen waren niets bij de moskeegroei; de Westermoskee is eindelijk tegen de maan gelopen.De islam-ideologie staat in zeer veel gevallen haaks op onze westerse verworvenheden. Men denke aan de scheiding van Kerk en Staat, de parlementaire democratie, de onafhankelijkheid van de rechtspraak, de vrijheid van meningsuiting, de gelijkwaardigheid van man en vrouw, het vrije ondernemerschap, de legale acceptatie van homosexualiteit, abortus en euthanasie.

In zeer veel islamitische landen zijn deze verworvenheden vaak formeel of de facto afwezig. (Verg. P. Fortuyn, ‘De derde revolutie’, pp. 152-165, 1999).

Een en ander geldt niet voor de hele islamitische wereld. De islam kent ook orthodoxe en liberale stromingen met persoonlijke verantwoordelijkheden. De aanhangers van deze stromingen leven vanuit een respect voor de medemens, ook als deze een ander geloof en een andere levensstijl heeft. Wanneer dergelijke stromingen in een land het gezicht van de islam vormen, is er een goede samenleving tussen islamieten en andersdenkenden mogelijk. Maar juist de fundamentalistische geloofsopvattingen en visies worden door veel islam-leiders, zowel geestelijke als politieke, gepropageerd. Zij bespelen hiermee de massa’s in moslim-landen en ver daarbuiten, ook in Nederland.

Bevordert taalachterstand, taalarmoede, via bijzonder onderwijs.In Nederland heeft grofweg de helft van de allochtonen van buiten de Europese Unie een islamitische achtergrond en dat is tevens de grootste subgroep die zijn culturele en religieuze eigenheid, in geval van sterke concentraties van laagbetaalde, werkloze en illegale islamieten, ook in de grote steden van Nederland, tot inzet zou kunnen maken bij problemen. Daar komt bij dat de mohammedaanse immigranten, die uit de onderontwikkeldste en minst geschoolde lagen van de bevolking afkomstig zijn, juist een zeer sterke band hebben met hun zeer orthodoxe leiders. Veel imams komen rechtstreeks uit Turkije en Marokko en spreken geen woord Nederlands. Samengevat: de islam zal gemakkelijk een mobilisatiebasis kunnen worden voor onruststokers. (Sociaal en Cultureel Rapport van Sociaal en Cultureel Planbureau, 1998, blad 272).

 

De multikul importeert zoveel vrouwenmishandeling dat Blijfvanmijnlijf-huizen uitpuilen van moslima's.

 

Dat dit laatste niet hypothetisch genoemd mag worden, bleek (december 2000) uit de affaire ‘Teheran aan de Maas’, waarbij in Rotterdam een toneelstuk afgeblazen werd na bedreigingen vanuit Marokko, omdat de inhoud kwetsend zou zijn voor de islam. In de nasleep hiervan verklaarde een allochtoon en voormalig lid van de Tweede Kamer (PvdA) en thans gemeenteraadslid in Amsterdam, mevrouw Fatima Elatik, dat er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting. Dit wierp een schaduw vooruit van het feit dat elke toename van de islam ten koste gaat van een beperking van meningsvrijheid. Hoe meer islam des te minder vrijheid.

 

 

 

Het bureaucratische bolwerk van de Europese Unie.Nu de Europese binnengrenzen wegvallen en op allerlei gebieden nivellering optreedt, blijkt de burger zich meer te gaan hechten aan de eigen regionale en culturele identiteit. Er ontwikkelt zich onderhuids een tegenstroom van kleinere verbanden, waar herkenbaarheid en eigen identiteit binnen de vertrouwde regio op gespannen voet staan met het bureaucratische bolwerk van de Europese Unie. Enkele voorbeelden:

- De Slowaken hebben zich recentelijk losgemaakt van de Tsjechen.
- Schotland en Wales zijn op zoek naar meer onafhankelijkheid.
- Vlamingen en de Walen in België drijven steeds verder uit elkaar.
- Catalanen en Basken ervaren knellende banden van de Spaanse overheid.
- Joegoslavië bestaat nauwelijks nog sinds Kroaten, Slovenen en Macedoniërs voor de onafhankelijkheid kozen.
- In Corsica, Frans Baskenland, Bretagne en Normandië zijn separatisten actief.
- Italië opsplitsen in noord en zuid is al lang een politiek thema.
- De Russische Federatie is uit elkaar gevallen in tientallen van oudsher bestaande eenheden. In het huidige Rusland gaat dit vermoedelijk door (Tsjetsjenië).

Al deze mensen zoeken een manier om hun eigen culturele, politieke of godsdienstige identiteit te behouden en willen daar soms een hoge prijs voor betalen. Hierin wijken de Europeanen niet af van de instromers van buiten Europa, die economische zekerheid zoeken binnen de Europese Unie, maar ook hun eigen identiteit, herkenbaarheid en gebondenheid aan de eigen subgroep zeer zwaar laten wegen.

De Linkse Kerk woont in een riante villa en vult oude wijken met niet-westerse allochtonen, straatterroristen, onderbuikgevoelens, rosenmoller, rosenmuller, rozenmuller, rozenmoller, paul rosenmöller, feminisme, vrouwvijandig, vrouwenonderdrukking, vrouwenbesnijdenis, clitoridectomie, Janmaat, janmaat, centrumpartij, CD, taalonderwijs, taalachterstand, taalarmoede, opvoeding, bijzonder onderwijs.Iedere godsdienst kent zijn fundamentalistische fase, maar wij hebben hier in Europa geen behoefte aan een nieuw geïmporteerd islam-fundamentalisme. We zijn blij dat we net verlost zijn van christelijke banvloeken, brandstapels en godsdienstoorlogen. Toch zorgt de taboesfeer rond immigratie ervoor dat onze regeringen op eieren lopen en buigen als knipmessen waar zij vormen van islam-fundamentalisme juist stevig aan de kaak zouden moeten stellen.

Het riekt op zijn zachtst naar selectieve verontwaardiging dat binnen de Europese Unie het Vaticaan wordt aangesproken op zijn ‘fundamentalistische’ politiek vanwege het verbod op anticonceptie, op aidsbestrijding en zelfs het afwijzen van abortus voor niet-katholieke verkrachte vrouwen, terwijl de islam in haar fundamentalistische vorm in Europa op politiek gebied benaderd wordt als God in Frankrijk.

AMY GRATIE
cultureel antropologe

 

 

Terug naar de Homepage van