TERUG NAAR DE VORIGE PAGINA


 

 

 

Egypte-beleid en IsraŽl

President Obama als
paus van de Linkse Kerk
door Pierre Vorser

 

INLEIDING - OBAMA ALS OSAMA
Terwijl grote delen van het Midden-Oosten en de Westerse wereld de adem inhouden vanwege de extreem gevaarlijke strategische ontwikkelingen in onder andere Egypte, komen er zeer verontrustende berichten uit de Verenigde Staten. En wel uit het Witte Huis zelf.

Een persbericht* (oproer Egypte januari/februari 2011) geeft met zoveel woorden aan dat president Obama geen problemen zou hebben met een feitelijke machtsovername door de Moslim Broederschap.

Het spreekt vanzelf dat niet alleen strategische analisten maar ook politici (zowel links als rechts) alsook politieke commentatoren totaal verbijsterd hebben gereageerd op dit bericht. Het houdt namelijk nogal wat in. Ten eerste natuurlijk dat hiermede Obama, in tegenstelling tot zijn eerdere lange zwijgen in deze zaak, thans een duidelijke voorkeur uitspreekt voor de anti-Mubarak krachten. Het genoemd persbericht legitimeert, onder wat zwakke voorwaarden, de Moslim Broederschap Ė een fascistische, suprematistische organisatie opgericht in 1928. Maar het gaat nog verder. Obama heeft kennelijk, niet geheel verbazingwekkend als uitgesproken links President, een nogal verwrongen historisch besef en staat op het punt hierdoor de zoveelste gigantische strategische blunder te begaan. In zijn wereldbeeld is de VS een neo-koloniale mogendheid en ziet hij de moslims die momenteel tegen Mubarak's repressief regime protesteren als vrijheidsstrijders Ė hetgeen hem een nogal geromantiseerd beeld geeft van de moslim radicalen, welke thans op het punt staan de macht daar Ė en elders Ė te grijpen.

 


Mede hierdoor zien hij en zijn adviseurs de Moslim Broederschap niet als een probleem.

Een van de meest vooraanstaande leiders van de moslim broederschap in Egypte, Muhammad Ghannem, heeft al openlijk opgeroepen tot oorlog met IsraŽl. Iran valt hem uiteraard openlijk bij: het is noodzakelijk IsraŽl te vernietigen, zo meent men. De boodschap is duidelijk: de extremisten zijn niet alleen uit op de macht in Egypte en elders Ė en werken duidelijk zeer naarstig om dat zo snel mogelijk te bewerkstelligen Ė maar ze zijn ook uit op oorlog en "vanzelfsprekend" de vernietiging van IsraŽl. Het jaar 2011 wordt "interessant" op deze manier.


Wat IsraŽlische functionarissen, analisten en commentatoren de grootste zorgen baart is niet de kracht van de protesten, maar de verbazingwekkende reacties van de Obama-administratie daarop. Buiten extreem links hebben commentatoren van alle grote kranten, radio-en televisiestations meermalen de Amerikaanse reacties op de gebeurtenissen in Egypte als respectievelijk irrationeel, onverantwoord, catastrofaal, dom, blind, verraderlijk, en zelfs angstaanjagend gekarakteriseerd.

Zij hebben erop gewezen dat Obama's gedrag Ė maar ook dat van sommigen van zijn prominente conservatieve critici Ė kan leiden tot rampzalige gevolgen voor andere Arabische bondgenoten, maar zeer zeker ook voor IsraŽl en de VS zelf. De vraag is, vooral in IsraŽlische kringen:
Waarom gedragen de Amerikanen zich zo destructief? Waarom zijn president Barack Obama en minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton bezig een route uit te stippelen welke Egypte zal transformeren in de eerste salafistische islamitische theocratie? En waarom zijn zelfs sommige conservatieve commentatoren en Republikeinse politici zo druk bezig hun steun uit te spreken voor de relschoppers in de straten?


Begrijpen de VS niet wat er zal gebeuren in de regio als gevolg van haar handelen? Het triest
e antwoord is dat, inderdaad, de VS geen idee heeft wat het momenteel doet. De reden dat 's werelds enige (snel tanende) supermacht blind is, ligt in het feit dat haar leiders gevangen zitten tussen twee irrationele, narcistische paradigma's en ze niet verder kunnen kijken dan dat.

 



PRO-DEMOCRATISCHE PARADIGMA
Het eerste paradigma is afkomstig van de voormalige president George W. Bush. Hij steunde democratische ontwikkelingen en de daarmee gepaard gaande open verkiezingen. Bush-aanhangers en voormalige regeringsfunctionarissen hebben de sinds in TunesiŽ de rellen begonnen, verklaard: de huidige gebeurtenissen bewijzen dat de aanpak van Bush correct was en dat de Arabische wereld democratisering wenst.
Het probleem is dat terwijl de diagnose van Bush
klopte Ė een catastrofaal tekort aan enige democratie binnen de Arabische wereld Ė zijn tegengif voor het oplossen van dit probleem helemaal verkeerd was.
Bush had gelijk dat tirannie radicalisme en instabiliteit veroorzaakt en dus gevaarlijk
is voor de VS en het Westen als geheel. Maar zijn overtuiging dat vrije verkiezingen het probleem van het Arabische radicalisme en de instabiliteit zouden oplossen was helemaal verkeerd. Aan de basis van deze verkeerde overtuiging stond de wat narcistische opvatting dat de moderne westerse waarden universeel gelden en ook zo werken.

Dat is helaas niet zo, althans niet in de Arabische wereld. Twee voorbeelden mogen hiervan duidelijk getuigen. Toen onder druk van de VS de "Palestijnen" in 2006 de gelegenheid kregen om te stemmen tijdens open en vrije verkiezingen stemden zij massaal voor de extreem radicale Hamas en haar totalitaire agenda. Wederom als gevolg van druk van de VS verkregen de Egyptenaren in 2005 beperkte vrijheid om hun wetgevers te kiezen; en zij kozen voor de totalitaire Moslim Broederschap.

ANTI-KOLONIALISTISCHE PARADIGMA
Voor wat betreft Obama liggen de zaken wat anders. In de ban van hun eigen politieke paradigma redeneren de linkse elites anders. Het anti-westerse dogma is de fundatie voor hun overtuiging dat het streven van anderen, in dit geval Bush, niets meer is dan een moderne versie van het christelijk missionaris-imperialisme. Het is dit anti-kolonialistische paradigma, met zijn fundamentele veronderstelling dat de VS zich niet mogen bemoeien met het lot van niet-westerlingen, dat Obama's buitenlands ďbeleidĒ grotendeels bepaalt.
Het was het anti-kolonialistische paradigma dat Obama bewoog niet de hand uit te steken naar de pro-westerse demonstranten welke poogden het gehate theocratische Iraanse regime omver te werpen in de nasleep van de vervalste presidentsverkiezingen in 2009, ook al liepen de demonstranten rond met borden welke de VS letterlijk om hulp smeekten. Obama deed niets, en zei feitelijk niets. Duizenden slachtoffers en een zo mogelijk nog explosiever situatie in het Midden-Oosten waren het onvermijdelijke gevolg. De extremisten wonnen Ė alweer, terwijl de gematigden geen kans kregen.

Obama sprak indertijd uit: ďHet is niet productief, gezien de geschiedenis van de Amerikaans-Iraanse betrekkingen, dat de Amerikaanse president zich in laat met de Iraanse verkiezingen.Ē

En het is dit anti-kolonialistische paradigma dat geleid heeft tot Obama's vrijag
e met de Syrische, Turkse en Iraanse regimes en zijn gestuntel in Libanon. Aangezien het paradigma stelt dat de grieven van de niet-westerse wereld jegens het Westen legitiem zijn, is Obama's Midden-Oosten beleid gebaseerd op de bizarre opvatting dat de beste manier om de Arabische wereld te beÔnvloeden het ondersteunen van de campagne tegen IsraŽl is.
Dit was het centrale thema van de opmerkelijke Ė zo niet ronduit schandalige Ė toespraak van Obama voor een publiek gedomineerd door leden van de Moslimbroederschap in CaÔro in juni 2009. De extremisten hebben die boodschap niet alleen met applaus ontvangen maar ook goed onthouden.

 



Net als het pro-democratische paradigma is het anti-kolonialistische paradigma fundamenteel narcistisch
.

Zoals
de pro-democratische kampioenen geloven dat alle mensen geboren worden met dezelfde westerse liberale democratische waarden en rechten, zo geloven de zichzelf progressief noemende anti-kolonialisten, dat niet-westerlingen niets meer zijn dan slachtoffers van het Westen. Zij zijn niet verantwoordelijk voor om het even welke van hun eigen fouten en pathologieŽn, omdat ze geen medespelers zijn. Alleen westerlingen (en IsraŽli's) zijn medespelers. Niet-westerlingen zijn slachtoffers, objecten. En net als alle objecten, kunnen zij niet verantwoordelijk worden gehouden voor om het even wat ze doen omdat ze geheel gecontroleerd worden door krachten buiten hun invloedssfeer.

Anti-kolonialisten
(of post-kolonialisten) moeten altijd, per definitie, de anti-Westerse krachten als ďauthentiekĒ bestempelen. In het licht van de 30-jarige alliantie van Mubarak met de VS is het in progressieve ogen niet meer dan logisch dat Obama's instincten hem leiden tot het kiezen van de zijde van de demonstranten en, vooral, de islamisten.

En daar wringt dus de schoen. Het Amerikaanse
Egypte-beleid is ingegeven door het irrationele narcisme van twee tegengestelde uitgangspunten: pro-democratisch en anti-koloniaal. Dit heeft niets te maken met de werkelijkheid. Voeg hier aan toe de electorale zorgen en recente nederlaag van Obama, en we hebben een beleid dat volledig tegengesteld is aan Amerikaanse en Westerse belangen.

Wat is dan wel die werkelijkheid?

Volgens een opiniepeiling van het Pew instituut in juni 2010 zei 59 procent van de Egyptenaren dat zij de islamisten terug aan de macht wilden hebben. Slechts 27% zei dat ze vernieuwers aan de macht wilden. De helft van de Egyptenaren ondersteunt Hamas. Dertig procent steunt Hezbollah en 20% steunt Al-Qaeda. Bovendien bleek dat 95% van hen islamitische invloed op de politiek met open armen zou verwelkomen. Wanneer deze voorkeur wordt vertaald in concreet overheidsbeleid, is het duidelijk dat men de salafistische Al-Qaeda-versie verkiest.

Volgens dezelfde peilingen is 82% van de Egyptenaren voorstander van het stenigen van overspeligen. 77% ondersteunt het afranselen van personen en het amputeren van ledematen van dieven. 84% steunt het vermoorden van moslims die hun religie willen verlaten. De overgrote meerderheid (87%) is voorstander van het actief onderdrukken en vervolgen van de christelijke Kopten.

 

 

CONCLUSIE
De geluiden op straat zijn al niet anders. Ze laten duidelijk zien wat h
en motiveert. Mubarak en zijn nieuwe vice-president Omar Suleiman worden als Amerikaanse trekpoppen en zionistische agenten gekenschetst. De VS, zo vertelden demonstranten aan verslaggevers, worden gecontroleerd door IsraŽl. Ze haten IraŽl en willen IraŽl te vernietigen. Dat is waarom ze Mubarak en Suleiman haten. De kreten ďAllahu akbarĒ (Allah is groot) zijn niet van de lucht.

Wat dit allemaal duidelijk maakt is natuurlijk het feit dat als de regering valt, de opvolger zeer zeker geen liberale democratie zal worden. Het militaire autoritarisme van Mubarak zal worden vervangen door islamitisch totalitarisme. De grootste Arabische bondgenoot van de VS zal verworden tot haar grootste vijand, gesteund door zowel Iran als Turkije en andere extreme partijen. De partner waar IsraŽl vrede mee kon sluiten zal weer haar ergste vijand worden Ė maar dan een nog sterkere vijand.

De tikkende tijdbom onder het Midden-Oosten is niet alleen de revolutie. De werkelijke tijdbom heet islam. De repressieve machthebbers in het Midden-Oosten zullen uiteindelijk allemaal vallen. En de media z
ullen er verslag van doen alsof het RoemeniŽ in 1989 betreft, in plaats van slechts ťťn onderdeel binnen een cyclus van staatsgrepen, namelijk in een systeem dat niets beters kan voortbrengen en installeren dan tirannen.

Uiteindelijk echter, vroeger of later, zullen de islamisten aan de macht komen en oorlog voeren tegen ons, het gehate Westen.

Bedankt, meneer de President.

* persbericht:
WASHINGTON (SJMN) - De regering-Obama zei maandag voor de eerste keer dat het een rol voor groepen zoals de Moslim Broederschap ondersteunt
(een verboden islamistische organisatie) in een hervormde Egyptische regering. De organisatie zou het geweld moeten afwijzen en democratische doelstellingen moeten erkennen, heeft het Witte Huis gezegd. Maar zelfs door het stellen van voorwaarden voor de betrokkenheid van deze "niet-seculiere" groepen heeft de regering een zeer verrassende stap midden in deze Egyptische crisis.

Pierre Vorser

 

 

 

TERUG NAAR DE VORIGE PAGINA


Terug naar de HOME-page van Pardon

 

    

Write2Me.NL Gastenboek  

 


 Bent U zo'n serieus type? 
 Open dan een discussielijn of lees mee in het: 
 FORUM VAN GENERAAL PARDON