TERUG NAAR DE VORIGE PAGINA


 

 

 

Linkse Kerk &
Islam
2 handen
op 1 Buik


door Boris Bijster

Het verbaast velen dat islam en links zo goed samengaan. Oppervlakkig gezien lijken ze weinig gemeen te hebben. Links beweert progressief te zijn, omarmt bars voor homoseksuelen, abortus, feminisme, werknemersrechten, burgerrechten, multiculturalisme en obscene slogans.

De misdaden van de islamisten zijn welbekend, en in onze (westerse) ogen ongehoord wreed. Deze schijnbare tegenstelling verbaast velen die zich afvragen hoe bijvoorbeeld links de kampioen kan zijn van islamitische regimes die de doodstraf voor homoseksualiteit uitvoeren. Het antwoord is heel eenvoudig. De mensen die zich zoiets afvragen hebben de realiteit uit het oog verloren en zijn gevallen voor de propaganda. Laat mij dit uitleggen.

Links is uitsluitend sociaal progressief in de revolutionaire fase, dus zolang het doel nog niet bereikt is.

De Sovjet-Unie, het Cuba van Castro en communistisch China hadden allen veel van dezelfde standpunten inzake homoseksuele mensen – net zoals Iran dat nu doet.
Terwijl de homoseksuele schrijvers in het Westen campagne voerden voor de Sovjet-Unie of Cuba, zetten beide regimes homoseksuele schrijvers gevangen. Homoseksualiteit was een strafbaar feit in de Sovjet-Unie tot en met de feitelijke val van het gehate systeem. De liberalen in het Westen, die maar wat graag op reis gingen naar Moskou en de toenmalige Sovjet-Unie om een ontmoeting te hebben met de leiders van dat land, gaven vervolgens bij thuiskomst het Westen de schuld van de Koude Oorlog. Men had deze (en vele andere) feiten gewoon niet in de gaten. Totdat het systeem ineenstortte en de hele werkelijkheid duidelijk werd.

De USSR was altijd maar wat graag bereid om de burgerrechten van de Afro-Amerikanen te bespreken in, bijvoorbeeld, de VS, of Afrika. De liberalen kon het echter niet schelen dat de meeste Afro-Amerikanen die naar Rusland gingen om te werken na de revolutie geliquideerd werden in de Goelags, of op diverse andere zeer onnatuurlijke wijzen de dood vonden. Dit soort feiten is uitstekend gedocumenteerd in verschillende boeken, zoals bijvoorbeeld in de boeken van Robert Robinson, een indertijd bevlogen Afro-Amerikaanse ingenieur die er heenreisde om een baan te vinden, maar niet meer de kans kreeg om te vertrekken gedurende vier decennia. Hij leefde al die tijd voortdurend in angst voor zijn leven in een zeer racistische samenleving. Hetzelfde gold overigens ook voor een aantal overtuigde marxisten uit Europa welke zo dom waren permanent in de DDR te gaan wonen.

Dan hebben we het Cuba van Castro, ook zo'n mooi voorbeeld van het (volkomen falende) arbeidersparadijs. Het is niet zo bekend, maar dat land houdt er niet-officiële rassenscheidingspraktijken er op na. Dat zijn feiten die je niet op Discovery Channel hoort, of een BBC documentaire, of van Michael Moore.

Jorge Luis García Perez is een pro-democratische activist in Cuba die pas onlangs werd vrijgelaten uit de gevangenis. Hij zei: "De autoriteiten in mijn land hebben nog nooit getolereerd dat een zwarte persoon het regime kan bekritiseren". Carlos Moore heeft ooit gezegd: "Er is een onuitgesproken dreiging. Zwarte mensen in Cuba weten dat wanneer men racisme aan de orde stelt in Cuba, men naar de gevangenis gaat. Daarom is de strijd in Cuba anders. Er kan geen burgerrechten beweging zijn. Er zouden onmiddellijk 10.000 zwarte mensen gedood worden”. Denkt u dat een van de Hollywood-liberalen zoals Spielberg, Costner of dichter bij huis, Halsema of Kant zich hierover zorgen maken als ze over elkaar heen tuimelen om Castro te prijzen? Waarom zouden ze.

Laten we het eens hebben over de rechten van de werknemer. In het Westen is de communistische partij een groot en vurig verdediger en voorstander van vakbonden. In de Sovjet-Unie werden stakende arbeiders echter met zwaar kaliber machinegeweervuur verwelkomd.
In 1962, bijvoorbeeld, probeerden werknemers in de stad Novocherkassk in staking te gaan om tegen bezuinigingen en hun extreem laag loon te protesteren. Ze werden neergeschoten in de straat voor het stadhuis door Sovjet-troepen. En dit was in de dagen van het relatief "gematigde" communistische regime van Chroesjtsjov. Onafhankelijke vakbonden waren en bleven er illegaal.

Het is mogelijk om hele boekwerken vol te schrijven over dit onderwerp, maar laten we het gewoon kort houden – een effectieve linkse dictatuur zal met bruut geweld alles onderdrukken waar ze beweren een voorvechter van te zijn. Zonder uitzondering hebben ze dit gedaan, en doen het heden ten dage nog.


Nog een voorbeeld. Terwijl in het Westen experimentele kunstenaars juichten over de verworvenheden van de Sovjet-Unie, werd in diezelfde Sovjet-Unie dergelijke kunst als gedegenereerd beschouwd, precies zoals het als gedegenereerd beschouwd werd in nazi-Duitsland. En hetzelfde ging op voor de literatuur. De USSR beoefende een soort schijnvertoning over feminisme en bepleitte af en toe zelfs het recht op abortus, niet omdat ze in feminisme geloofden, maar om het personeelsbestand c.q. de arbeidersklasse te reguleren. Aan de andere kant waren echtscheidingen bijna onmogelijk, en vrouwen dreigden te worden verbannen uit de Communistische Partij als zij wensten te scheiden. Alle elementen en verworvenheden qua politieke gelijkheid en burgerrechten, welke men ter linkerzijde beweerde te bevechten, waren in feite helemaal afwezig bij de diverse communistische regimes. Een ieder die voor en vlak na de val van de Berlijnse Muur het Oostblok wel eens heeft bezocht kan hiervan meepraten. Het arbeidersparadijs was in werkelijkheid de hel op aarde. Maar dat alles hinderde (s)links niet in het minst in het Westen. Verontschuldigd hebben ze zich nog nooit voor hun vroegere overduidelijke waanideeën.

De sociale vooruitstrevendheid ter linkerzijde is nog nooit iets anders geweest dan bedrog, een enkele positieve enkeling daargelaten, zoals bijvoorbeeld dr. Willem Drees in Nederland.

Dat bedrog was niets anders dan een instrument dat werd en wordt gebruikt voor de werving van “bohemien” activisten om aan hun kant te vechten, terwijl deze activisten, nadat de revolutie eenmaal een succes was, werden geliquideerd. Links probeert de waarden van een doel-samenleving omver te werpen als onderdeel van een uitgebreide revolutionaire aanval. Dat betekent niet dat de werkelijke doelstellingen verschillend zijn. Zodra links eenmaal absolute macht heeft verkregen, beoogt het een statisch en onveranderlijk systeem te creëren – de perfecte utopische maatschappij met onveranderlijke wetten beheerd door een schier oneindige politieke bureaucratie. In de werkelijke wereld vertaalt zich dit in een repressieve zoektocht naar stabiliteit. Dat betekent dat precies de zaken waar (s)links ooit voor vocht, en bereid was voor te vechten, nu verboden zullen worden. En het eerste wat verboden wordt, te allen tijde, is het recht om er afwijkende meningen op na te houden. Datzelfde recht waarop (s)links zal staan, wanneer het nog geen absolute macht heeft, maar dat het anderen onmiddellijk zal ontzeggen wanneer het doel eenmaal bereikt is.

George Orwell's boek “Animal Farm” verwoordde dit uitstekend. De varkens waren niet geïnteresseerd in een door de andere dieren gerunde boerderij. Het enige wat ze wilden was de macht over te nemen van de boeren, zodat de varkens zelf boeren zouden kunnen worden. Opkomen voor de rechten van alle dieren in de boerderij was slechts een hulpmiddel om het einddoel te bereiken: absolute macht over alle andere dieren.

Dit alles brengt ons dan uiteindelijk terug naar de islam. Er is nooit enige tegenstelling geweest tussen het monsterhuwelijk van (s)links met (ook extreme) islamitische bewegingen en regimes die, bijvoorbeeld, homoseksuelen vermoordden. Want als ultralinks in het Westen ooit absolute macht zou krijgen, dan zouden ze deze mensen ook elimineren. En 90 procent van alle dwazen die anti-oorlog demonstraties bijwonen zouden zelf voor een vuurpeloton eindigen. Klinkt dit vergezocht voor u? Wel, dit is precies wat vrijwel elk socialistische en/of communistisch regime deed en nog doet in bijvoorbeeld Noord-Korea.

Een raadseltje. Weet u wat de slechtst mogelijke manier is om een communistische machtsovername te overleven? Als men lid is van een rechtse organisatie. Een andere slechte manier is om lid te zijn van een linkse organisatie. De minst slechte manier is om lid te zijn van de communistische partij zelf vóór de overname. Waarom? Omdat men dan alleen maar lang genoeg zal mogen leven om te helpen de leden van rechtse en linkse niet-communistische organisaties uit te roeien. Daarna bent u zelf aan de beurt.

Dit is niet alleen de norm voor de communisten, het is een gemeenschappelijk patroon ter linkerzijde. De Franse Revolutie ontaardde in gruwelijke slachtpartijen en eindeloze executies op precies dezelfde manier. Eerst “zuiverden” de radicalen alle "vijanden van de staat", daarna “zuiverden” ze de burgers, en tot slot wordt de organisatie zelf gezuiverd om plaats te maken voor een stabieler systeem. Het eindresultaat is een repressieve staat die iedereen heeft uitgeroeid die de dingen zou willen of kunnen veranderen. Hetgeen dus altijd al precies het doel was.

Dus het idee dat men ter linkerzijde enige morele bezwaren zou kunnen hebben tegen islamisten is gewoon naïef. In feite zijn (s)links en de islamisten het eens over de essentiële hoofdpunten. Wat de linkervleugel en de islamitische leiders betreft, bestaat 90 procent van hun bewegingen uit niets meer dan “bruikbare idioten” die nergens goed voor zijn behalve dan als kanonnenvoer. Klinkt dat ongeloofwaardig? Wel, wanneer heeft ooit een Hamas-leider een van zijn zonen naar een doel gezonden om zichzelf op te blazen? Het is nooit gebeurd. Het zal ook nooit gebeuren.

De islamisten en links hebben hetzelfde doel. Absolute macht. Islam is, van oudsher, net als het communisme slechts een middel tot dat doel. Dit is wat ze zo gevaarlijk maakt. Hun gezamenlijk doel is het creëren van absolute tirannie op basis van ideologieën die een betere wereld beloven. De ideologie is hetgeen bruikbare idioten, die denken te vechten voor een utopische samenleving, ertoe brengt voor hen te doden en te sterven, en wat de leiders aan de macht zal brengen. Het belooft een een nieuw tijdperk waar iedereen (behalve de mensen die ze gedood hebben, maar dat negeren we maar even) gelukkig zullen zijn.

Links is daarom twee handen op een buik met de islamisten. Net zoals ze dat waren met de nazi's. Net als ze dat waren met alle reactionaire totalitaire regimes ter wereld, met uitzondering van die samenlevingen waarvan zij denken dat ze die omver kunnen werpen, of die zijn verbonden met de “Grote Satan” of de “imperialistische, kapitalistische” machten.

Links predikt aan haar volgelingen dat ze slimmer en moreel superieur zijn aan gewone mensen. Wat het in werkelijkheid betekent is dat ze dommer zijn, en meer bereid offers te brengen voor de doelstellingen. De islamisten vertellen hun volgelingen dat ze moediger en meer religieus zijn dan de gewone mensen. Wat ze in werkelijkheid bedoelen is dat hun volgelingen dom en suïcidaal en gemakkelijk bij de neus te nemen zijn. De gemeenschappelijke noemer is gemakkelijk herkenbaar. Links is de islam van het Westen. En islam is de linkse beweging van het Midden-Oosten. Maar labels zoals deze zijn eigenlijk vrijwel zinloos. Beide stromingen zijn gewoon ordinaire totalitaire bewegingen welke met behulp van goedgelovige idioten de macht wensen te grijpen – ondersteund door een ideologie welke door megalomane, narcistische mannen is ontwikkeld. Dat is alles wat er in werkelijkheid achter zit. De rest is alleen techniek en cosmetica.

De linkse partijen hebben daarom geen enkel probleem met het bondgenootschap met de islam. Evenmin heeft de islam een probleem met het bondgenootschap met links. Dat is omdat ze het beide eens zijn over hun vijanden en hun doelstellingen. Ze hebben een veel groter probleem met mensen die werkelijk vrij willen zijn, en partijen die vrijheid nastreven. Natuurlijk, als eenmaal de macht verkregen is, zal de een proberen de andere te absorberen of te vernietigen. Net zoals het communisme en het nazisme zich verenigden om Oost-Europa te consumeren, met het onvermijdelijke gevolg dat, zodra de klus geklaard was, de een de andere probeerde te vernietigen. Hitler lokte Stalin in de val bij de verdeling van Polen en hij vernietigde de Sovjet-unie bijna met zijn aanval na de verdeling. Islam zal waarschijnlijk hetzelfde doen met links, net zoals zij dat ook heeft gedaan in Iran.

De Rood/Islam Alliantie werkt omdat het variaties op hetzelfde thema zijn. Het thema is een totalitair regime. Beiden bedreigen de vrije samenleving en individuele vrijheden. Wanneer dergelijke vrije samenlevingen succesvol zijn, dan is de Alliantie woedend op met name degenen die het wagen zich te verzetten tegen hun totalitaire heerschappij.

Er zijn twee impulsen welke de Alliantie samenhoudt.

1. Angst voor een verlies van controle over eigen samenleving.
2. Machtswellust, die zowel de Jihad van de Islam stimuleert als de revoluties ter linkerzijde. Beide willen controle hebben, in plaats van vrijheid. En beiden bieden utopische beloften in ruil voor vrijheid.

De alliantie probeert Europa, Amerika, Israël, Australië, Canada te veroveren. Het heeft al vele andere landen veroverd. Het heeft alles te maken met macht. Absolute macht. En het heeft ook alles te maken met het uitdoven van het laatste beetje licht wat er nog schijnt in het Westen. Het licht van vrijheid en beschaving staat in de weg van de tirannie – dezelfde tirannie welke het eindspel, het einddoel, vormt van zowel links als de islam.

Het zijn twee kanten van dezelfde medaille. Twee handen op één buik.

Boris Bijster

 

 

 

TERUG NAAR DE VORIGE PAGINA


Terug naar de HOME-page van Pardon

 

    

Write2Me.NL Gastenboek  

 


Generaal P.Pardon 
 verliefd op 
 Ayaan Hirsi Ali 

 

 Bent U zo'n serieus type? 
 Open dan een discussielijn of lees mee in het: 
 FORUM VAN GENERAAL PARDON