Terug naar de Homepage van Generaal Pardon
 De islamitische catastrofe  

Redigeert ook:
De Multiculturele Hersenschim.
Zo zielig zijn Zelf-Frustreerders.
Lotsverbeteraars en gezellige Antillianen.
Statistische gegevens Multicul.
Generaal P.Pardon verliefd op Ayaan.
Islamofobie voor Beginners.
Godsdienst draait om Vrouwen-Sex.
Lief-Linkse Fossielen
Forumlijnen lezen/starten
Ga ook in het Verzet, geef landverraders aan.
Parapsychologie van de Multicul
Lachen om Hollandse 'dhimmitude'
Inzendingen van goede schrijvers naar de generaal
Bekijk de mini-turbo-site van de generaal P.Pardon

Al sinds Jaren 70 hebben linkse "correctheid" en starre taboes het Nederlandse volk monddood trachten te maken, om via een troetelbeleid voor allochtonen en moslims een onleefbare doorgedraaide multiculturele 'samenleving' te scheppen.
Ontwikkelde inwoners van moderne doch hypocriete Arabische landen bezien ons geharrewar evenwel vol afgrijzen.
Leest u het (reis)verslag van een ervaringsdeskundige.

 

 Wouter van Dieren: 
 De islamitische catastrofe 
 (2005) 

De laatste jaren kom ik regelmatig in het Midden-Oosten, met name in Doebai, Oman, JordaniŽ en Turkije. Niet als toerist maar om politieke, zakelijke en wetenschappelijke redenen. Op basis van wat ik daar meemaak, bespreek, hoor, lees en zie, heb ik het islamdebat redelijk leren inschatten.
Met het moderne Turkije en met de oude Byzantijnse en Ottomaanse cultuur ga je inderdaad in dialoog, maar met het middeleeuwse AnatoliŽ of Atlasgebergte niet, zo zou je de conclusies kunnen samenvatten die Arabische en Turkse intellectuelen met ons delen.
Wat je dan in Nederland op grond van die ervaringen aan gezwatel tegenkomt, geeft aanleiding tot groeiende verbazing. De heisa van de dagelijks terugkerende misverstanden draait om de begrippen moderniteit, achterlijkheid, tolerantie, meningsvrijheid, kerk en staat en dialoog.

Maar Nederlanders projecteren daarbij hun eigen geschiedenis op islam en integratie, zonder te beseffen dat door die projectie en de daarmee voorgestelde oplossingen het probleem wordt verergerd in plaats van opgelost. In het Midden-Oosten vertellen ze ons hoe het wel moet.
In Ankara staat een hypermoderne business school, de Bilgent Universiteit. Zoín tienduizend studenten, jongens en meisjes, spijkerbroeken, snelle pakken, naveltruitjes, discotheken. Hoofddoekjes zijn verboden. De rector is een tachtigjarige chirurg. De universiteit bezit een symfonieorkest dat 19e-eeuwse Turkse composities speelt die lijken op Bruckner en Orff, met geen spoortje van het bekende Arabische kattengejank. (Dat nog stamt uit de tijd van vůůr de Wohltemperierung ofwel het harmonische octaaf). Doebai is Manhattan in de woestijn. Je ziet er hoofddoekjes en boerkaís, maar ook bikiniís en sariís; alcohol is overal, prostitutie is legaal illegaal. De moderne wereld wordt hier in turbotempo binnengehaald. In Oman is die snelheid even adembenemend.
De huidige sultan, Kaboesj, zette in 1970 met behulp van de Britten zijn vader af, die het sultanaat met harde hand in de Middeleeuwen had weten te houden - zonder scholen, zonder ziekenhuis, zonder elektriciteit, zonder wegen, een woestijnstaatje van baardige mannen met dolken.

 

Daarnaast een zeevarende handelspost, Muskat, van waaruit tot voor kort met zeilschepen de OriŽnt werd bereisd. In enkele decennia raasde Oman de moderniteit binnen, met universiteiten, scholen, wegen, industrie en een florerend strand- en duiktoerisme. De sultan doet pogingen tot wat Omanisering heet, dus zijn er architectuurvoorschriften (wat men daarin voor Arabisch verslijt is evenwel Byzantijns) en lopen de mannen in djellabaís en met geborduurde gebedsmutsjes. Maar zware besluiering is niet toegestaan. Ook in JordaniŽ bloeit het toerisme en rukt het Westen op. Aan de universiteiten studeren veertig nationaliteiten, de meisjes lopen er in T-shirts en spijkerbroeken maar ook in vormloze zwarte lappen en hoofddoeken. We zagen nergens een djellaba, terwijl we toch een volle dag op de campus verbleven. In Amman zijn evenveel discotheken als moskeeŽn en kerken. En overal waarschuwt men voor de madrassa, de islamitische school, die in India (zestig miljoen moslims) werd verboden en in Turkije al door AtatŁrk in 1925 werd afgeschaft. Dit is het nieuwe ArabiŽ en Turkije. Men wil er de moderniteit en veel geld verdienen, dus dollars en euroís en dus westerlingen met al hun zonden. Dubai claimt de grootste taxfree shoppingmall ter wereld te hebben, en het jaarlijkse culturele hoogtepunt is dan ook het Shopping Festival. Duizenden rijke Russen, Duitsers, Zwitsers en Arabieren worden ingevlogen, de hotels puilen uit, de prostitutie maakt overuren en op het strand speelt een blaasorkest Duitse drankmuziek: Eins, Zwei, Saufen. Het is plat, maar het is overduidelijk: dit is wat ze willen.
In de culturele en sociale laag onder deze onvermijdelijke verwestering begint het probleem, dat van de hypocrisie.
Alcohol mag wel en ook weer niet, dus bestaan er ontelbare manieren om alcohol te kopen en je lam te zuipen. Als een Jordaanse minister je privť ontvangt, dan worden de beste Libanese en Jordaanse wijnen geschonken, maar zodra deze ontvangst officieel en openbaar is, komt er alleen appelsap op tafel. Marokko en TunesiŽ kennen een bloeiende wijnexport, doch regelmatig worden wijngaarden en transporten vernield door fundamentalisten. Op een tussenlanding in Saoedie-ArabiŽ stapt de politie het vliegtuig binnen op zoek naar alcohol, die echter wel in de lucht mag worden gedronken, ook door de SaoediŽrs. Vergezeld van zwaar gesluierde vrouwen komen de Saoedische reizigers aan boord. Onderweg ondergaan de dames een metamorfose, en eenmaal in Europa valt er geen sluier meer te bekennen. Wel de laatste Parijse mode en adembenemende naaldhakken. Hypocrisie is het antwoord op de onverenigbaarheid van zevende-eeuwse voorschriften en 21e-eeuwse werkelijkheden.
Homoseksuelen moeten van zevende-eeuwse imams van het dak worden gegooid, maar ondertussen is CaÔro wel een gay walhalla, waar ook emirs en sultans zich vermaken. Hypocriet is de Arabische macho met zijn seksuele obsessies, waarin hij vrouwen tot ondergeschikte gebruiksvoorwerpen degradeert, zich ondertussen uitlevend in het grootste bordeel ter wereld, Doebai. Op terugreis naar het verstikkende Riad overnacht hij in het Hangover-hotel, om de sporen van zijn wangedrag uit te wissen. Dat hotel staat nog net aan de veilige kant van de grens.
In 2002 en 2003 verschenen twee rapporten van de VN, opgesteld door Arabische wetenschappers, over de ontwikkelingsproblemen in de Arabische wereld (Arab Human Development Reports). Hierin worden de consequenties beschreven van de Arabische paradox: enerzijds met oliegeld de moderniteit binnenstormen, anderzijds verkrampt achterblijven in middeleeuwse primitiviteiten; zonder Verlichting en dus zonder emancipatie, en onwetend van zowat alles wat met de grote wereld te maken heeft.

En altijd weer die straf. De ongelovige moet worden gestraft, de zondige vrouw, de zoonloze vrouw, de zelfstandige vrouw, de andersgelovige, en iedereen die verkeerde dingen zegt of droomt. In het ArabiŽ van de Profeet bestond daarvoor enige logica: het ware geloof moest worden gevestigd in wat toen een vroegchristelijke uithoek was, waar aan de bijbelse profeet Elia, in wat nu Mekka heet, een heiligdom was gewijd. Elia werd Allah, en de nieuwe heilsleer behoefde een obsessief vijandbeeld. En dus spreekt de koran om de zoveel paginaís over de ongelovigen die het heil in de weg staan en die je dus moet bestrijden. Binnen een paar decennia bestonden er dus alleen nog ware gelovigen, de rest was uitgeroeid.
Maar de hel blijft dichtbij en de moderne ongelovige is de hoeder daarvan. Daarom moet er nog altijd worden gestraft. Geen individualisering, maar verstikkende en wrede groepsdwang. Geen religieuze exegese en gewetensvrijheid, maar patriarchale tirannie over iedere handeling of gedachte. Onbekendheid met de principes van twijfel, onderzoek, dilemma, interpretatie, zelfreflectie, relativering, literatuur, wetenschap, onafhankelijk denken, besluitvorming, organisatie, afspraken, contracten... noem maar op.
De Omaanse economie wordt bijgevolg door IndiŽrs gerund, zo ook in de Emiraten; universiteiten en scholen worden bemand door Engelsen, Pakistani en AustraliŽrs, de olie-industrie door Amerikanen, Britten en Nederlanders; het dienstenpersoneel bestaat uit Filippinoís en MaleisiŽrs. De braindrain is een drama, zoín tachtig procent van de hogeropgeleiden vertrekt naar het Westen. Alleen in Turkije is dat anders. De door AtatŁrk in 1921 in gang gezette kosmopolitische vernieuwing maakte van Istanbul een hypermoderne, bruisende, interculturele stad en de Turkse economie vitaal genoeg om juist die toplaag thuis te houden. Dit in tegenstelling tot het platteland van AnatoliŽ, dat naar de vetpotten van Europa emigreerde en hier een verouderde levensstijl voortzet die in Turkije kansloos en zelfs taboe is geworden.

Volgens de VN-rapporten zorgt het geschetst patroon voor de beroerde prestaties van de Arabische wereld op ieder denkbaar terrein. Scholing, alfabetisering, economie, technische en sociale vernieuwing - overal loopt men eeuwen achter bij de rest van de wereld. Gemeld wordt dat in landen als Algerije, Marokko, TunesiŽ, Saoedie-ArabiŽ en Jemen zoín zestig procent van de jonge mannen nooit een vrouw van dichtbij zal zien. Na het negende jaar worden de jongetjes van de meisjes gescheiden, en als de mannen later geen werk hebben zijn ze geen huwelijkspartij. Vrouwen als sociale partners beschouwen, en hun kennispotentieel inzetten, dat kan dus al helemaal niet. In de Clash of Civilizations beschrijft Huntington de rol van de moskee hierin, als een centrum van zorg, scholing en sociaal leven, dus zin en betekenis ook voor deze uitgerangeerden, maar tegelijkertijd ook de plek waar de achterlijkheid en de djihad worden geÔndoctrineerd. Als je dan al nooit aan de bak komt op aarde, dan toch zeker als martelaar in het paradijs, waar deze obsessie gestalte krijgt in de aldaar wachtende 72 huriaís.
Het geavanceerde Arab Thought Forum organiseerde najaar 2003 in Amman een conferentie over het Arab Human Development Reports.


Moskeegroei in de Linkse Ballentent

Met het westerse geloof in de dialoog (met de achterlijke cultuur) werd de vloer aangeveegd. Er kan geen tweerichtingverkeer zijn met analfabete en pre-Verlichte wereldbeelden waarin de vrouw ondergeschikt is, sluier en boerka geen religieuze symbolen maar expressie van slavernij zijn, waar kerk en staat niet werden gescheiden, waar men elkaar onder dwang controleert, waar theocratie en religieuze politie normaal zijn, waar heksenjacht, eerwraak en uithuwelijking regel zijn, de bruidsschat nog bestaat, het individu geen eigen geweten mag ontwikkelen, homoseksualiteit als een misdaad wordt gezien en geloofsafvalligheid je het leven kan kosten.

 


Er valt geen respect of begrip op te brengen voor een wahabitische imam die weigert om minister Verdonk een hand te geven. Hoe vreemd, hoogleraar emancipatie Selma Leyesdorff die in NRC Handelsblad Verdonk de mantel uitveegt omdat deze geen respect opbrengt voor deze dorpspastoor uit 1822. In plaats van dat Leyesdorff pal staat voor haar moslimzusters wier onreinheid, eigendom en onaanraakbaarheid door dit handschudincident zo pijnlijk wordt geÔllustreerd!

 


Onze gastheren in het Midden-Oosten schudden handen, en zelfs wordt er op zín Nederlands gekust, drie keer, ook de vrouwen in ons gezelschap. Grinnikend. Nee, met die achterlijke imams en mollahs wil men niks te maken hebben. Achter de hekken van een enorme compound aan de Rode Zee, met een hypermoderne, ecologische garnalenkwekerij, lopen de westerse biologen in T-shirt en wordt gezwommen in bikini. De Saoedische gastheer koestert zijn enclave als een westerse voorpost, want dat is zijn realiteit.

 Bent U zo'n serieus type? 
 Open dan een discussielijn of lees mee in het: 
 FORUM VAN GENERAAL PARDON 


En ze zijn allemaal zeer duidelijk in hun mening: vrijwillige integratie van in Europese achterstandwijken opgesloten vrouwen die de deur niet uitmogen, die niet mogen bewegen (behalve een loopje naar de buurtwinkel), nooit op de fiets of in de gymzaal komen (vandaar hun spierloze figuur), zoín mooi proces, dat de multiculturalisten zo lang hebben verkondigd, dat zit er niet in!


Die spierloze massa staat symbool voor het gegeven dat de participatiegraad op ieder terrein vrijwel nul is. Er zijn geen islamitische zwemdiplomaís of aerobics-clubs, geen islamitische voorleesmoeders of islamitische gezondheidscentra. Met uitzondering van voetbalclubs neemt niemand deel aan enig verenigingsleven of het overige publieke domein.
Ondanks enige secularisatie wordt het absolute aantal van niet-geÔntegreerden groter, omdat de analfabete influx groter is in aantal dan het aantal geloofsafvalligen en aangepasten. De vrouwen van AnatoliŽ en de Atlas kunnen niet lezen, en als ze het wel kunnen, dan lezen ze geen Arabisch. Ze zijn dus overgeleverd aan de imam met zijn praatjes om de Koran te leren kennen.

 

En als ze wel Arabisch kunnen lezen, dan stuiten ze op de cryptologie van de teksten, die zelfs voor geoefende exegeten nauwelijks te begrijpen zijn. Combinaties van openbaring, verhaal, bezwering, gedragsvoorschrift, oorlogstaal, poŽzie en raadselachtigheid, toegesneden op een barre overlevingscultuur in de darwinistische woestijnsamenleving van de zevende eeuw. Voor onze academische islamitische vrienden is het boek redelijk toegankelijk, en ze aarzelen niet om keuzes te maken tussen zin en onzin, achterhaaldheid en actualiteit. Maar voor de ongeletterden is alles waar; de zevende eeuw in die verre woestijn is de waarheid voor de 21e eeuw in een koude stad op driehoogachter, te midden van de ongelovigen. De verwarring is totaal. En dus is het dringen, door imams uit de woestijn die deze verwarring wel even komen beŽindigen door te vertellen hoe het hier zit.

 

 

Het toestaan van islamitische basisscholen, omdat het CDA denkt dat dit hetzelfde principe dient als de christelijke school, is dus een megavergissing, want daar wordt niet onderwezen in de kennisbeelden van de moderniteit, met de islam als bijzaak zoals de bijbellezing op de christelijke school dat is. Op deze scholen wordt per definitie in de afkeer van de moderniteit geÔnvesteerd. De school is de totalitaire wereld van heel vroeger, niet van het zelfstandig denkende individu dat wordt klaargestoomd voor de volwassenheid. Kinderen die in Europa op zoín doctrinaat zitten, krijgen daarmee een paspoort naar buitensluiting en werkloosheid.

Nederland is de enige plek in Europa waar door een onzalige combinatie van onderwijswetgeving, softsectorgedrag en onbekendheid met de islam aparte scholen mogen worden opgericht, niet als zondagsschool maar als vervangend onderwijs binnen de leerplichtwet.
Een catastrofe zonder weerga, aangemoedigd ook nog eens door transactieconsultants die de half-analfabete schoolbesturen door de wetgeving loodsen.


De ramadan verdient eveneens geen mooie tolerantie, want hij is geen zuiverende vastenmaand, maar een ziektebron: men stelle zich voor hoe de gelovigen zich vůůr zonsopgang volproppen, dan de hele dag zelfs niet mogen drinken, om ís avonds vooral de suikerspiegel omhoog te stuwen.
Diabetes, schildklieraandoeningen en hoge bloeddruk komen in Buiten-AnatoliŽ en Nieuw-Atlas disproportioneel veel voor.
De vereniging ter bestrijding van de kwakzalverij zou dagwerk moeten hebben aan het medisch islamitisch drama: hier leeft een groeiende, ongezonde onderklasse, die van haar eigen moralisten te horen krijgt dat je niet naar de dokter mag omdat God zelf geneest. Uiteindelijk ontstaat er een volstrekt onderschatte last op de hele gezondheidszorg. Niemand heeft dit geagendeerd. Op bezoek bij ons bekende moslimfamilies, omdat er weer een baby is geboren, wordt ons zonder schroom verteld hoe iedereen familie is van elkaar. Vader en moeder zijn neef en nicht, dat komt vaak voor, dat houdt de verhoudingen veilig en beheersbaar. Van inteelt hebben ze nooit gehoord, ook weten ze niets van de gezondheidsrisicoís ervan. En dat ze voor zoín huwelijk speciale toestemming moeten hebben van de koningin? Grote hilariteit, stel je voor dat de koningin zoveel belangstelling voor ons zou hebben!
Het veel aangehaalde voorbeeld van de succesvolle Amerikaanse integratie gaat niet op. In de Verenigde Staten is Engelstaligheid verplicht, anders word je geen staatsburger. In Amerika worden geen uitkeringen verstrekt aan binnenstromende massaís die de weg weten in de zachte sector. In Amerika bestaat geen in vreemde talen gedrukte formuliertolerantie. Wel worden radicale imams het land uitgezet of zelfs opgesloten, zoals dat nu vrijwel overal elders in Europa gebeurt.

De dwaze praatjes die velen van hen houden (en die niet te vergelijken zijn met een gewone preek in een kerk) worden in Doebai gecontroleerd en gecensureerd - zodra er een vermoeden is van djihadteksten en Saoedische gekte wordt er ingegrepen.
De geschiedenis kent vele voorbeelden waarbij politiek-religieus fanatisme, intolerantie, gettovorming, armoede en conspiratietheorieŽn leidden tot een kritische massa met explosieve gevolgen. Onze Arabische en Turkse collegaís kijken ons vol onbegrip aan. Zij zijn het gevecht tegen dit intolerante verleden aangegaan! In Turkije sinds 1921, in delen van de Arabische wereld na 1945. Maar wij schijnen toe te staan dat onze verworvenheden worden teruggegooid naar de donkere tijd van ver voor de Verlichting.

 

Op de Universiteit van Utrecht werden onlangs naaktportretten verwijderd omdat integratiecursisten zich aan zoveel schaamteloosheid stoorden. Zij zagen meteen weer spotprenten. Dat is de wereld op zín kop: op die cursus moeten ze juist leren dat er niets abnormaals is aan naaktportretten. Het lijdzaam toezien hoe een enorme bevolkingsgroep zich niet ontwikkelt maar verliest in pre-emancipatoire kansloosheid heeft niets te maken met tolerantie of de vrijheid van meningsuiting, zoals het toestaan van het antisemitische gebrul op de F-side dat ook niet heeft.
De moslimtragedie heeft juist helemaal niets te bieden. Dialoog, begrip, respect - het zijn mooie, maar betekenisloze concepten als je een tijdsverschil van eeuwen moet overbruggen.
Het probleem is onoplosbaar.

De westerse traditie staat drastische oplossingen in de weg: verbod op importbruiden, intrekking van paspoorten, taal en burgerschapsexamens (zoals in de VS), censuur op imampraatjes en haatzaaiende boeken zoals "De Weg van de Moslim", verbod van hoofddoekjes en boerkaís, emancipatiescholing, sluiten van islamitische basisscholen, censuur op djihad-websites, aanpak van jeugdcriminaliteit, speciale gezondheidsprogrammaís, repatriŽring naar Vinex-wijken (door Europa gebouwd) in Marrakesj met behoud van uitkering - dat alles is gesuggereerd, maar binnen de multiculturele Nederlandse tolerantie onbespreekbaar.
Er wordt een deken van intellectuele semantiek over het probleem gelegd, een bezweringsformule die het probleem afdekt in plaats van benoemt.

De onderhuidse islamofobie neemt daardoor niet af maar toe.

Behalve het desintegrerende effect daarvan op de hele samenleving, (van de twee miljoen moslims in 2020 in dit land zal zoín tachtig procent niet geÔntegreerd zijn), ontstaat zo ook een harde barriŤre tegen de Turkse EU-toetreding. Terwijl die toetreding een politieke noodzaak van de eerste orde is, waarvan de voordelen vele malen groter zijn dan de nadelen, inclusief het mogelijke effect van een massale remigratie.
Nederlandse columnisten en opiniemakers als Van Dam, Van Thijn, Mak, Ulrich Beck, Van Mierlo en Hofland blijven ondertussen oreren dat het probleem ofwel niet bestaat, ofwel valt te reduceren tot een spagaat van slechts 150 extremisten en een miljoen zachtaardigen, die je met respect en tolerantie tegemoet moet treden. Maar daarover gaat het juist helemaal niet, dat is de dialoog in het Nederland van Ooit, in de huidige verhoudingen volstrekt niet relevant. Men is gewoon niet op de hoogte, en iedereen is in de war.
In deze verwarring slaan de wahabitische imams hun slag. Waar de Turkse en Marokkaanse emancipatievoormannen hun best doen, maar falen - slechts zoín tien procent integreert - reizen deze door Saoedisch geld betaalde inquisiteurs Europa af, lezen de achterstandswijken de les, doceren de noodzaak om vooral niet te assimileren, houden zo de mensen arm en achterlijk. De tribaliteit doet de rest. In Amman, Ankara, Muskat en Doebai zien ze het verbijsterd aan.

Wouter van Dieren

Lees ook Pierre Vorser:
Wanneer valt het Islamitische Gordijn?

 

 IS GODS EIGEN 
 GODSDIENT (DE ISLAM) 
 EEN RELIGIEUZE 
 VREDES-IDEOLOGIE

Als u er nu nog geen genoeg van hebt laat u dan overspoelen door onze veroveringenlijst die alle moslims kennen. Lees verder...

 

 

 

 

 

 

  Mee eens? Commentaar? Klachten? Godslaster?  
  Kom ook luchten en stoom afblazen in:  
 
GASTENBOEK VAN GENERAAL PARDON  


Generaal P.Pardon 
 verliefd op 
 Ayaan Hirsi Ali 

 

Terug naar de Homepage van Generaal Pardon