Amsterdam 
 Slotermeer:
 
 
Prof. G.van der 
 LEEUW 
 MULO 
 
Hoofd: 
 
C.J. Speets   

Klik op Schoolkrant
De Klepel om in te
bladeren.

Er bestaat/bestond een gespecialiseerde website Schoolbank.NL, met zowat alle scholen die er in Nederland waren, en ook veel ex-leerlingen van de Leeuw-Mulo hebben hun naam, verhaal of foto's daar geplaatst.
Ook bestaat/bestond:
Schoolpagina.nl

 


Potpourri stads- en buitenleven in
Amsterdam-West op dubbel-8 film van
 Wim Heins (1968) vooral over Slotermeer.


 Amsterdam
 Slotermeer:

 Prof. G.v.d.
 LEEUW
 MULO
 
Klik op de
 prospectus
 en lees enkele
 pagina's.
 Bevat b.v.
 namen en
 adressen der
 leerkrachten.
 Voorwoord:

 
C.J. Speets

 

 


 C.J. Speets, directeur Leeuw-Mulo

 


 

Vroeger was de Leeuw-Mulo geïntegreerd met de tegenover het plein gelegen, toeleverende lagere Noordmansschool waaruit deze zesde klas (1963):


Even naar 2004/2005...
De kerktoren is wegbezuinigd.
In de Leeuwmulo zit nu een school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen (ZMOK)

Op het gras liepen schapen, te zien op deze foto uit
het blad Eva van 17-8-1963:

Nu ziet de school er zo uit:

De beruchte trap is er nog steeds
zie de klassenfoto's...


Leeuw-Mulo foto's  (door Wim Heins) genomen met Box Tangor:


Klas 1f (deels) van 1963/64 (lerares Sheila Lampe ontbreekt).

 


Rechts van Johanna Veldsink zit Lia van Dijk, hieronder op de rug.



De heer Dorland geeft Algebra in 1966.

 

  UIT CORRESPONDENTIE MET EEN LERAAR
OVER DE LEEUW-MULO  

Beste Wim,
Vanuit intern perspectief denk ik dat ons gemeenschappelijk verleden enige verduidelijking behoeft. Jouw herinnering als leerling is wat mild gekleurd over die verschrikkelijke school. Op een feestje kwam ik na jaren de wiskundelerares tegen die zich toen nòg nijdig maakte omdat jij van school gestuurd werd toen je zo'n erotische naaktstudie had getekend.
Er heerste op die school een fascistoïde systeem, gestimuleerd door directeur SSpeetSS. Speets die de tassen van leerlingen nazocht naar blotewijvenboekjes. Speets die een meisje eindeloos een kruisverhoor afnam, omdat ze zich had laten ontvallen dat haar vriendje "het" wel eens deed met Ramses Shaffey voor geld. Speets die beginnende leraren een lange reeks overuren in de maag splitste, zodat wij per week 35 uur les gaven, terwijl 29 het maximum was. Speets die er in de lerarenkamer grijnzend prat op ging hoe hij zijn vrouw bedroog. Speets die, maar laat ik ophouden! Ik droom er nog van. Nee, met de geestelijke volksgezondheid was het daar niet best.
Ik kon er de eerste twee jaar ook moeilijk functioneren, omdat ik geheel tégen mijn aard moest optreden en daardoor niet mezelf kon zijn. De hele oplage van de schoolkrant (de Klepel) die in 1966 verboden en vernietigd werd vanwege door jouw geschreven kopij, daar bezit ik als toenmalig redacteur nog steeds het ene exemplaar van dat ik eruit heb weten te pikken! Een kostbaar symbool van wat ik bedoel!
Cor Geljon

 



Ruggelingse val: Ronald van der Zee na confrontatie
met het paasrapport 1966.

 

 UIT CORRESPONDENTIE MET EEN 
 EX-KLASGENOTE IN DE 21e EEUW  

Lieve Manon,
Had ik je al opnieuw geschreven dat ik nog steeds "in het verleden leef", zoals je mij herhaaldelijk verweet? Jij snapt er niks van, voormalige schoonheid en nu ook nog prachtig!
Het verleden leeft in mij.
Welaan, jij hebt toch op de hervormde lagere school Geuzenveld gezeten met bijvoorbeeld Kitty Breen en Ron(ald) van der Zee? Beiden hebben via www.schoolbank.nl, www.wimheins.nl/opsporing en de email, hun weg naar mij gezocht.

Hierboven zie je een aangrijpende foto van Ronald van der Zee, na confrontatie met zijn paasrapport 1966, bedoeld om jouw memorie te verlevendigen.

Kitty Breen is nu een rijpe vrouw met een verleden, (net als jij natuurlijk), waaruit een spruit is uitgebot om maandelijks groepsmaaltijden te bereiden in een links buurthuis. En daar zijn Ron van der Zee en ik heen gegaan, waarbij ik Kitty terugzag na 38 jaar!
Kitty Breen en ik vonden eigenlijk wel dat jij een beetje erg fanatiek was met basketbal. Wat ons betreft kon het wel een ietsje onverschilliger, Manon!

Jij kan Ron van der Z. kennen, uit klas 2B, (de leuke tweede klas met Geljon); het enige jaar dat wij allebei bij Ron in de klas zaten.
Met Kitty had ik op de Leeuwmulo feitelijk geen raakvlak. Ik droeg alleen haar beeltenis in mij mee (zoals zij was op één der laatste klassenfoto's onderin deze pagina). Eigenlijk heb ik haar nu dus nieuw leren kennen. Zij herinnert zich mij ook niet.
Dat was wel anders bij jou! Want jij en ik hadden midden Jaren 60 een welbepaalde verstandhouding: dat wederzijdse zwak waaraan de kiemkracht niettemin ontbrak.

Een snapshot van bedoeld recent samenzijn voeg ik hieronder toe, zodat je een cultuurshock krijgt, bijzondere en ongenaakbare schat.
Ron was voor mij vroeger een makkelijk contact, en nu nog. Zo veranderen patronen niet erg binnen een leven, wat?


Ron van der Zee is op 28 augustus 2009 ontslapen.

Uiteraard vertel ik ze allemaal dat ik bij de eeuwwisseling aan jouw ouderlijk adres een nieuwjaarskaart had geschreven teneinde je na dertig jaar eindelijk terug te zien!
Aan Kitty Breen heb ik ter opheldering deze foto gestuurd die ik nog heb gemaakt op jouw 16e verjaardag.

En ter info heb ik Kitty ook onderstaande recente foto van jou opgestuurd (gevonden op internet), waarop ik ten antwoord kreeg dat ze jou in de pianiste met het bruine haar wel kon herkennen, maar dat ze de vrouw rechts totaal niet kon plaatsen.

Mij kost dat geen moeite, aandoenlijke blondgeverfde hittepetit, maar als je het toch niet bent, wat ik uitsluit, graag per omgaand bericht, en ook als je het wel bent graag ook per omgaand bericht.
Want wat moet ik tegen ze zeggen over je muziekopleiding? Wel vertel ik ze altijd vol ontzag dat je kan lesgeven aan jonge criminelen die tegelijk zmok en zmlk zijn, maar dat kàn jij omdat je natuurlijk hart hebt voor dat tuig.
Vorige week organiseerde Ron een samenzijn met Leeuwmeiden die niet bij ons in de klas zaten, waaronder Rietje Mans. Zegt die naam je iets? Kijk dan onderin deze pagina.
Wybo Miedema ken jij volgens mij niet. Het is de jongen bovenin deze pagina op de foto met zo'n schoolschaap; hij staat achteraan, afgewend. Die zat met mij in de eerste klas, schreef verdienstelijk in de schoolkrant over de Tweede Wereldoorlog, en heeft nu door zijn audiovisuele bedrijf een DVD laten maken over 60 jaar bevrijding.
In 1964 moest ik als landarbeider in de vakantie zwaar zwoegen om de veertig gulden te verdienen waarmee ik mijn eerste bandrecordertje kon kopen. Dit apparaatje verkocht ik later voor f.25,= aan Wybo Miedema. In 1969 kocht ik voor f.379,= een echte bandrecorder bij Keurkoop. Als verkoper had ik daar: Wybo Miedema.

Zeg daar schiet me nog iets te binnen. Gisteravond sprak ik een vrouw, geboren op 19 september 1951. En toen, omdat ik in het verleden leef, daagde het me plots dat jij toen ook ter wereld kwam.
Maar nu komt het: ik herinner mij 19-9-1972. Weet je nog welk weer het toen was, ik wel: mooi weer. Toen werd jij meerderjarig. Wat een mazzel, want twee maanden later mocht je daardoor voor het eerst stemmen. Op Joop den Uyl van de PvdA durf ik te wedden. Ja sorry ik weet het, volgens de Kieswet is het geheim, maar ik ben pathologisch neugierig.

Nou Manon ik heb me alweer uitgeleefd. Mag ik nu een cijfer hebben voor dit opstel? Hoezo een negen??
WAAROM GEEN TIEN?!
Tot schrijfs lief monster,
Wim Heins

  UIT CORRESPONDENTIE MET EEN LERAAR 
  OVER DE LEEUW-MULO  

Beste Cor,
Het kost me als ex-leerling nog steeds moeite om je te tutoyeren en om je niet aan te spreken met 'meneer Geljon', uit de tijd dat ik je voornaam zelfs niet eens kende! Eén keer zei ik op het schoolplein toen je langsliep tegen je: "Dag vader." Je antwoord herinner ik me minstens elk jaar: "Hou je er rekening mee dat het op 11 juni vaderdag is?!"

"Speets die, maar laat ik ophouden!" schreef je. Hoezo, waarom? Ga er liever nog een bladzij over door! Ik droom nooit meer van Speets, maar wel van Geurtsen! Zonder uitzondering vervult hij in mijn nachtmerries een tijgerachtige rol als leraar op een school die ik af moet maken in de avonduren en waar ik als een berg tegenop zie. Zo'n school als de Avond-Mulo daar, waar dezelfde Speets als overdag om 08.00 uur 's morgens, tot middernacht met wallen onder zijn ogen door die gangen banjerde, daarbij met een uitstraling van zware plichtsbetrachting die bij de toeschouwer een merkwaardig, onbegrepen gevoel van schuld wakker maakte.
Sorry, ik weet op dit moment niks anders slechts van hem (behalve dat hij mij van school trapte), dan het feit dat hij voor zijn lol hertjes doodschoot 's avonds aan de rand van het bos, net als Prins Bernhart en de kroonprins. Weet je misschien nog extra sexuele bijzonderheden over Speets?

Wat vond je trouwens van de Curaçaose lerares Sheila Lampe, spoedig getrouwd met de Duitse leraar Van Veen? Ze kon elk vak geven behalve Duits. Heel lief, mooie bruine ogen en haren, heel zachtaardig, een Caraïbische pauwengang, geen BH en maar één nadeel ten opzichte van de 'grote' juf Alewijk (dus niet haar zus de 'kleine'). Alewijk zei tegen de klas: "Jongelui..." Daar voelde ik me serieus genomen bij. Maar Sheila Lampe zei onder Engels: "Children..." Dit typeerde voor mij de afstand tot haar, want ik wilde al helemáál niet meer als 'kind' worden aangesproken. Sterker: ik wilde geleidelijk binnenglijden in haar tropische zachtheid om me te verbinden met haar hemelse ziel.

Ik kan helaas aan niemand verwijten dat ik op die school heb gezeten, want ik heb hem in 1963 zelf uitgekozen, dus ik moest zelf ook maar op de dikke bult zitten, wat?
In die tijd liepen er SCHAPEN op het schoolpleingras te grazen. Toen ik dat ook een keer deed kreeg ik van jou strafregels op, al was dat niet je hobby.
Voor nu tot later, droom in kleur.
Wim Heins

 

 


Leraar C.Geljon, hier gedwongen tot een klassenavondspel, was van 1964-1969 een liberaal ingestelde leraar op de te streng geachte school.


Jeltje de Boer, een sprankelende meid, hier op schoolreis 1965.

 


Het heette de "Shake".

 

 


Jan Letschert

 

 

 

  UIT CORRESPONDENTIE MET EEN LERAAR
OVER DE LEEUW-MULO  

Beste Wim,
Je geheugen is wonderbaarlijk stevig want je verbijstert me steeds meer met je memorie. Maar die strafregels weiger ik me te herinneren. Ik doe het als leerkracht al -tig jaar zonder strafwerk, dus dat vlekje wens ik niet op mijn blazoen. Een soort verleden als dat van Speets, vind ik dat eigenlijk. En ik blijf me verbazen over je welwillende mening betreffende deze perverse sadist, die weliswaar tot middernacht door de school banjerde, maar zich ook iedere seconde extra liet uitbetalen, want dankzij ònze onbetaalde overuren kon hij bijverdienen, de Gottselige moneymaker. Maar laat ik me niet kwaad maken, ik ben op vakantie.
Hij schoot inderdaad met plezier dood! En deed dat ook graag op de velden van de boer bij wie jullie voor een grijpstuiver aardappels moesten rooien.
Sexuele bijzonderheden? SSpeetSS had een ziekelijke belangstelling voor het liefdesleven van de ongehuwde leraressen (Saathof, Zuurmond, Schmidt). Hij dacht ook dat alle jongens met lang haar homosexueel waren. Dat hij zijn vrouw bedroog was tot daaraan toe, maar de onsmakelijke manier waarop hij dat aan anderen liet merken was verbijsterend. Overigens was Veenendaal de grootste etter. Zijn roofdiertandjes bezorgen me nog een rilling.
Hobby? Nooit gehad, weet niet wat dat is. Wel nevenactiviteiten.
Cor Geljon

 

 


Suze vd Vlist, Ietje Los, Lidia Angel

 

Hallo Cor,
Volgens mij werden de aardappels voor die habbekrats gerooid onder meer geleid door je gym-collega sergeant Griffioen, die fanatiek het uiterste aan pruisische geldingsdrang van ons vergde, op straffe dat men zich een slapjanus gevoelde.
Je collega aardrijkskundeleraar Scheer, in een plastic regenjas, stond niets te doen, althans niet iets wat agrarisch voor arbeid doorging, maar bleef wel gewoon lesgeven: "O ja, zitten er schelpen tussen de aarde?? Wat bewijst dat volgens jou? Dat er hier vroeger zee heeft gespoeld dacht je niet?"
Terloops: in de lunchpauze ging Speets grootmoedig rond met een doos appels. Ik nam een kleine. Toen zei hij: "Neem toch een grote!"
Ik zie trouwens dat je Speets soms schrijft als SSpeetSS. (Wat is in dat verband je mening over iSSrael?)
Ik zit er nu over na te denken hoe ik moet reageren op je diep rood kleurende gram aangaande onze perverse schijnheilige. Ik zou er misschien een hennepproduct op moeten roken of een psychodrama over moeten spelen om na te gaan wat ik mogelijk verdrongen heb. Waarschijnlijk is een globale en juiste verklaring voor mijn laffe mildheid gelegen in het feit dat ik toen nog tamelijk 'rechts' en 'loyaal' was. Ik kwam daar namelijk met zeg maar de beste bedoelingen van de lagere school af, en zonder ideologie tegen het establishment. Naar ik van jou begrijp durfde ik weliswaar "meer te zeggen" dan andere leerlingen, maar in feite wou ik gewoon mezelf zijn in het toen heersende stelsel. Ik kòn dat wel niet werkelijk, maar echte gram ontwikkelde ik pas later in het bedrijfsleven, waar de sleur mij cynisch maakte, en die me mikpunten deden zoeken, namelijk de rechtse maatschappij.

Zijn jongeren niet eerder behoudend? In 1982 stemde 30% onder de 20 jaar op de VVD en 20% op het CDA! Ik geloof dat ik op een zelfde manier vasthield aan een fundamenteel vertrouwen in het bestaande, al liet ik me vrijmoedig uit. Ik was als tiener voor mijn eigen gevoel: actief conformistisch. (Actief non-conformistisch was een provo, passief non-conformistisch was een nozem). Ik kende nog geen subcultuur om andere normen te leren of me thuis te voelen, al schopte ik authentiek spontaan tegen schenen.

Wat zeg je nou? Veenendaal een etter?? Verdorie, je bezorgt me alweer een cognitieve dissonantie conflict. Toen de nietswaardige teken-"leraar" Fokker in 1966 godlof van het toneel verdween, ging deze Veenendaal, leraar Engels en volgens hemzelf voormalig dierenarts, zomaar tekenen erbij geven, en dat was voor het eerst dat ik op die school echt les kreeg in dat vak; ik was diep dankbaar weet je niet?
Van de zombie en salarisdief Fokker, die nooit iemand iets heeft bijgebracht, ging immers geen enkele inspiratie uit, behalve toen ondergetekende eens "onder mijn les" in een aardrijkskundeboek zat bij te leren. Toen overviel hem een driftbui waarin hij allereerst dit schooleigendom zo gigantisch hard tegen de vloer wierp dat het opstuiterde en als strooibiljetten wederom neerdwarrelde. En waarin hij ongetwijfeld het schrijven van deze brief, wegens blijvende invaliditeit onmogelijk had gemaakt, als ondergetekende niet had gehoorzaamd aan zijn natuurlijke overlevingsdrift door onder de tekenborden door de drempel te bereiken en de gang op te vluchten.

Toen ik een volgende maal voor het noodzakelijke cijfer een werkje ter beoordeling voorlegde, waarop twee body-builders met knuppels voorkwamen, zat hij aan zijn tafel. Zijn hoofd maakte een staccato beweging toen hij gestoken naar mij opkeek. Zijn blik stond alsof hij me voor het eerst zag. "Zo?! Ben jij zo'n agressief mannetje?!" vroeg hij. Een bekrompen man zonder een spoor van kunstzinnigheid. Er kon een humorloos zesje af.
Wat moest ik nog lang leven voor ik de eigenheid op had kunnen brengen om te antwoorden: "Nee meneer Fokker, ik ben helemaal geen agressief mannetje. Dat is hetgeen u er zelf in ziet. U kijkt nu gewoon in de spiegel. Bent u immers niet zelf een leidse fles vol geaccumuleerde zwartgalligheid??" Misschien zou ik zelfs nu dat antwoord nog niet paraat uit kunnen spreken.
Tot schrijfs en droom in kleur, meneer Geljon.
Wim Heins

 



v.l.n.r. mw den Hollander, Zuurmond, Saathof (ligt), Cor Geljon en Nel Schmidt.


  UIT CORRESPONDENTIE MET EEN LERAAR
OVER DE LEEUW-MULO  

Beste Wim,
Ik ben verbijsterd over je onwaarschijnlijke archief. Hoe kom je aan een foto van SSpeetSS? Hoe kon je! Zo'n briefwisseling spaart wel een psychiater uit. (Trouwens iSSrael, ben ik tegen).
In dat schoolklimaat wierp niemand zijn verzenen tegen de prikkels, want de echte revolutie moest nog komen. Iedereen liep het mulle zandpad af, zoals het je geleerd was, leraar en leerling. En in dat vertrouwde landschap was jij duidelijk een tegendraadse figuur, vandaar nogmaals mijn ontzetting dat je Speets nu te veel eer aandoet. Zelf beperkte ik me ook tot woede-uitbarstingen in de leraren-vergadering of tranen van boosheid in de directeurskamer. Want geloof me nu toch eindelijk eens: er was daar veel mis! Verbale capaciteiten waren op de Mulo van de jaren 60 überhaupt taboe. De meesters en juffrouwen konden dat niet tolereren (angst?); dat werd me al op de eerse docentenvergadering duidelijk. Iedereen die anders was dan de door het corps gewenste middelmaat, moest als een melaatse in de gaten worden gehouden. 
Deze constatering geeft de kracht te praten over "His Master's Voice" van Speets, zoals hij in de wandelgangen genoemd werd. Klein en "fijn" was hij, in de zin van fijn als gemalen poppenstront. Vroom dus, en dat niet alleen, hij wilde het best weten dat hij vroom was. 't Liefst was hij dominee geworden en dus werd zijn zoon dat. We hebben het dus over:
Geurtsen. Zelf had hij een preekbevoegdheid en elke zondag beklom hij de kansel in één der gemeenten van Gods own country om het Woord te verkondigen. In zijn spraakgebruik weerklonk nog zijn Veluws dialect, maar hij verbeeldde zich dat hij ABN sprak. Collega's noemden hem ook: de farizeeër.
In Speets' gezicht trouw, in de vergadering over-loyaal, maar achter zijn rug vol kritiek. Geen ruggengraat, als je het mij vraagt, maar wel veel evangelische smoesjes. Op het eerste gezicht aardig, maar geen man om op te bouwen. Tegen mij was hij altijd heel vriendelijk, dus ik heb niets te klagen.

Weet je wel dat SSpeetSS bij die boer waar jullie aardappels rooiden, op de velden in het wild levende dieren mocht doodschieten, op voorwaarde dat de zoon van die boer zou overgaan?! Dat was dezelfde jongen die winter 66/67 een schaatswedstrijd verloor van de gymlerares Wittink op de wintersportdag. "Dáár gáát uw zóón!" stond SSpeetSS door de luidsprekers te kwijlen. Ze huwde een Fransman en deed nog mee voor Frankrijk aan de Europese schaatskampioenschappen. Ze had rood haar.

De rode draad door deze correspondentie, het instituut Speets, kreeg vorige week op een Zwitserse berg een extra kleuring. Ik ontmoette daar na 15 jaar Teun Griffioen, de gymleraar, een prima collega, en één van de weinigen die er in die tijd iets van snapte. En waar praat je dan over: Juist: Saathof, Buitenhuis, Dorland en mevrouw Neesen. De wereld is dan op 3000 meter boven zee tegelijk groot en klein.
Eén van de leraressen die onder het dansen haar wang tegen mijn schouder vlijde, (dat deed je toen) wilde wel wat mèèr met mij dan collega zijn, maar ik zei meteen "vergeefs, bezet". Nu hoorde ik weer nieuws over haar: ze heeft een vriendin.
Spraken wij eigenlijk al over Buitenhuis, of heb je die niet gekend? En over Bram van der Vlies, die zeer drukke handelskennisleraar en zeer zeer zeer gereformeerd?
Bijgaand een rouwadvertentie over Dina Speets.
Tot schrijfs,
Cor Geljon.

Zo Cor Geljon,
Ook van Geurtsen ben je achteraf gezien nog warser dan ikzelf!
In mijn dagboek uit die tijd geef ik nog toe dat hij "een gniffelsfeer wist te wekken door je aan te spreken met "vader" en dat hij het "stimulerendste les gaf door te werken met voortdurende angst". Met gonzende ondertonen kon hij vragen: "Wat is van deze dichter de bedoeling?" Met zo'n dunne L en zo'n vreemde nadruk op de klank OE.
Jullie lokalen lagen naast elkaar. Gesprekje tussen jullie op de gang vlak voor een nieuwe les, over moderne spellingsvoorstellen voor bastaardwoorden (1966).
Geurtsen (luid): "Je moet rekenen dit is ook een concessie aan de Belgen."
(Ik dacht: wat bedoelt hij in godsnaam?).
Jij: "Ja ja ja."
Geurtsen: "Het is wel vreselijk, odekolonje!"
Jij: "Ja, het is wel vreselijk. Odekolonje!"
Geurtsen: "Het hek is van de dam."
Jij: "Ja ja, het hek is van de dam."

Wat betreft gymjuffrouw Wittink: O ja dat heel erg rode haar dat bracht me een keer zo in verwarring dat ik gekke dingen zei. Zo stonden we in de vroegte te wachten tot de deur open ging, zijzelf moest ook wachten. Ik zei in jeugdige dwaasheid: "Dat krijg je nou met dat menierode haar," en schaamde me er tegelijk voor.
Ze lachte wat schamper en trok haar jas dicht over een olijfgroene japon met laag uitgesneden witte hals.
Die schaatswedstrijd met die begaafde leerling staat nog op mijn beeldscherm ingebrand, vooral omdat de verliezer haar achteraf: kuste.
De juiste datum van de dag was: 18 januari 1966. Dat staat op mijn DIPLOMA. Voor het eerst leverde een sportdag mij toen erkenning op, voor 10 km schaatsen in de toertocht binnen de gestelde tijd, namens C.J.Speets, hoofd der school.
Wat heb je toch tegen die man?

Wat moet ik met een overlijdensadvertentie betreffende Dina Speets? Was dat dan zijn vrouw? En slaat dat "onvoorstelbaar moedig gedragen lijden" dan misschien op zijn huwelijkstrouw?

Of ik Buitenhuis kende? Van hem had iedere tweede en derde klasser toch fysica? Ik moest een keer in een schoolkrantgedicht over het schrikbewind "onze leraar fysica" van jou als redacteur, veranderen in "onze leraar algebra", want daar waren er mèèr van en volgens jouw zag "meneer Buitenhuis er toevallig ook erg schrikbewinderig uit". Maar feitelijk oogde hij niet echt dreigend al kon je een kampbeul in hem zien. Hij was meer een heertje met een wat flauwe, zelfgenoegzame glimlach, die deed vermoeden dat hij geniepig met macht om kon gaan.
Het biologieboek, nog steeds in mijn bezit, miste een hoofdstuk "over wat er bij mannen en vrouwen verschillend is" - dit in de woorden van Buitenhuis zelf. Omdat ik twee keer in de tweede klas zat, kon ik aanhoren en notuleren, hoe hij op een bepaald ogenblik in het leerjaar steeds exact dezelfde tekst placht uit te spreken, namelijk: "Er zijn mensen die vinden dat daar niet over gepraat mag worden. Maar het is toch beter dat jullie ervan weten. Want jullie gaan namelijk binnenkort trouwen. In de bibliotheek zijn boeken over dat onderwerp. En als je het niet kan vinden vraag het dan aan die juffrouw. Want daar zit ze voor."
De pest had ik niet aan Buitenhuis. Gaf niet saai les, had snijdend gezag maar was tegelijk heel bedaard (sporadische driftcorrupties daargelaten) en gaf met even veel genoegen voldoendes als onvoldoendes.

Toen hij een keer de klas uitliep, draaide een leerling aan de waterkraan die voor zijn neus oprees zoals uit elke tafel in het fysicalokaal, net als zo'n veelbelovende gasbrander voor natuurkundige proeven, die nooit echt werden uitgevoerd. Derhalve zette ik, namelijk vooraan gezeten, onbesuisd de hoofdkraan open. Terwijl het water bij de leerling over de tafel spoot kwam Buitenhuis net weer binnen. Nadat ik als schuldige uit de bus was gekomen, vroeg hij dreigend: "Waarom doe je dat niet als ik erbij ben?" Ik antwoordde half bevreesd half gnuivend: "Dat durf ik niet meneer." Toen moest hij ook lachen.

Wat betreft de heer Van der Vlies: hij zei dat hij op het schoolreisje met een paar meisjes in bed had gelegen en eentje daarvan "noem ik altijd mijn vrouw". Tegenwoordig zou dit heel erg sexueel worden opgevat. Hoe weet jij dat hij homo was?
Hij achtte zich weer aanzienlijk verlichter dan zijn ouders. Op de verjaardag van Speets zei hij: "Als mijn moeder hoorde dat ik in de bioscoop kwam zou ze zich doodschrikken."

Inderdaad was hij van een blozende zalvende vroomheid. Sussend, kwijlend, smekend, geilend klonk zijn stem wanneer hij om 08.00 uur 's morgens hardop bad. Kan je je voorstellen hoe vetgelovig hij daarbij de vocatief "Heer" uitsprak? Daarna volgde een preek die het lesuur wiskunde of handelskennis goeddeels elimineerde. "Soms proberen mensen God wel eens op de proef te stellen. Dan zeggen ze: 'Ik trek een haar uit mijn hoofd, en als God bestaat dan moet hij blijven zitten.' Maar dan lukt het soms ècht niet om die haar uit te trekken. Zulke dingen doet God wel eens."

Een collega van hem gaf ook Handelskennis: Nieveld. Dat was een man die zeer intimiderend kon kijken, maar bovendien heel grof kon handelen.
Ene Agnes Kemper, toen wonend Burg. de Fockstraat 190', in klas 1f van 1963/64, had op een stralende lentemorgen een fantasievolle olijfgroene sjaal om haar hoofd gedrappeerd. Nieveld ging zitten en keek haar vernietigend aan. "Heb jij toestemming van de directeur om een doek om je hoofd te dragen," luidde het bars.
Het meisje murmelde overvallen een ontkenning. "Heb je een briefje van de dokter dat dat noodzakelijk is?" Ook dit kon Agnes niet beamen. "Wil je dan eerst naar meneer Speets gaan en schriftelijke toestemming vragen om in mijn les een lap om je hoofd te binden?"
Deze scène ging nog een kwartiertje door en inmiddels was Agnes erbarmelijk aan het huilen. Alle ridders in de klas hielden verbijsterd hun mond dicht in plaats van de jonkvrouw te verdedigen. Tenslotte was het lesuur ten einde en kwam de volgende lerares binnen: Sheila Lampe, de Caraïbische, dochter van de Antilliaanse zaakgelastigde.
"Die juffrouw heeft zonder toestemming van de directie een doek om haar hoofd," zei Nieveld tot zijn collega, "wat vind u daarvan mevrouw Lampe?" "Nou mij kan het niet schelen," antwoordde ze tropische relaxed, "als ze tijdens de les maar oplet."
Voor nu tot later en droom in kleur,
Wim Heins

P.S.:
Laat ik deze brief besluiten met:


Mijn bewustzijnskaken
herkauwen (onverrichterzake?)
dagelijks gedachten
(die op voleinding wachten?)
aan al wie ooit bewoog
tot al dan niet beamen.


KLASSENFOTO'S:


Herfst 1966, klas 3A van mevrouw Zuurmond.

 



UIT DE EMAIL TUSSEN EX-LEERLINGEN:
Je schreef:
«Het meisje geheel rechts/onder aan de leuning met die Lady Di look, wie is dat? Toch niet een opgeknapte (make me beautiful) Ria Bruggeman »
-  Maria Bruggeman, Sabmannhoff 21, Osdorp, zat in de klas! Je interesse naar haar past volgens mij binnen het kader van nieuwsgierigheid naar de beter te klassificeren meiden, old boy. Met andere woorden: ik vermoed niet dat zij is 'opgeknapt', maar reeds een bepaalde klasse bezat! Ik denk dat ze ook al iets rijper was. (Had verkering met 'een soldaat'). Bleef elke pauze in het lokaal van Veenendaal, overigens samen met ik meen het meisje naast Manon. Daar verrichtte ze een voor mij altijd onverklaarbaar gebleven administratief soort werk, legde af en toe haar hand flemend om zijn schouder als hij er zat. Zij gedroeg zich als een maîtresse. Ik moet bekennen dat zij een intrigerende uitstraling had. Mogelijk dat alle jongens beneden haar stand waren. Eén dolkkras omtrent haar staat in mijn brein gekerfd.. Op de schoolreis 1966 in Hattem was één der verzetjes een leerzame film over ruilverkaveling, maar na afloop wel dansen. Aan het eind liep zij verveeld of doelloos rond. Haar verfijning drong daarbij als een onbekend fenomeen bij me binnen maar met een merkwaardige alarmerende urgentie. Onhandig vroeg ik haar ten dans en streelde haar elleboog, wat ze wuft afWIMpelde. Ik wilde ook niet echt dansen. Maar de hunkering naar haar vibratie ging opeens zo diep.

 

UIT DE EMAIL TUSSEN EX-LEERLINGEN:
Je schreef:
«Het mooie van onbereikbare meisjes is het onbereikbare, want als het onverhoopt lukt, valt het vaak tegen, ik ben bezig met een boekje de kunst van het reizen, het komt er op neer dat thuis blijven plaatjes kijken veel leuker is.»
- Christus, hou je toch haaks boy! Het meest verbijsterende aan je opmerking is de vorm: een generalisatie! Hoeveel gevallen heb je meegemaakt dan?
Laat ik voor mezelf spreken: ik kies voor de pijn van de tegenvaller. Maar ik heb in mijn leven gemerkt dat menselijke verhoudingen niet snel veranderen. Ik heb onmetelijke kwellingen doorgemaakt vanaf het moment dat onbereikbare vrouwen zich schijnbaar bereikbaar gingen gedragen.
Over zelfs decennia heb ik nog nooit meegemaakt dat een onbereikbare vrouw wel echt bereikbaar bleek te willen worden. Dus hoe erg dat dan uit kan pakken: ik heb er zelf geen ervaring mee! Maar de vlot bereikbaren kunnen wel degelijk ook heel vreselijk zijn!


Een klas met de wiskunde lerares Nel Schmidt.

Ik zit tegenwoordig nog wel eens verzonken in aandacht over oude klassenfoto's, nu via het internet weer gul verschenen. En dan screen ik mijn gevoelens over de meiden... Wat roepen die nu nog in mij op? Merkwaardigerwijze meen ik te voelen dat degene die ik toen een 'stuk' vond, dat die me nog steeds raken. De onaantrekkelijken zijn nog steeds onaantrekkelijk, goddank wel met de kanttekening dat ik nu een milde meevoelendheid gewaar wordt bij elk meisjesmensenkind, in plaats van de bitse afwijzing uit schrijnende frustratie waar ik toentertijd onder gebukt ging en nog jaren zou gaan.


De hoogste klas met leraar Geurtsen en lieve meisjes zoals Gerda Kamsteeg, Annie van Wensveen en Annelies Stegink.

 

UIT DE EMAIL:
Ik fantaseer dan: als ik met mijn huidige gevoel in die klas zat en die leeftijd had, welke meiden zou ik dan verlangen te veroveren? De accenten zijn wel iets verschoven, maar niet dramatisch. Vanuit mijn huidige standpunt zou ik dan wel veel genereuzer kunnen staan tegenover de minder mooie, dankzij gegroeide compassie. Maar mijn werkelijke voorkeuren zijn feitelijk onveranderd.

 

UIT DE EMAIL:
Je schreef:
«Erik van Leeuwen, of hij nu echt wel humor had, hebben wij vaak betwijfeld.»
- Die vind ik goed. Wat een viriele bink nietwaar? Hij had "zóóó'n stapel Playboys". Absoluut de beste conditie met de dijkloop 's zomers op gymnastiek. Hij deed de kilometer in 4:25 minuut. Meisjes mochten er zes over doen. Jongens vijf. Ik kwam na een jaar trainen (joggen is mijn enige sportinteresse gebleven) van 5,5 minuut tot ruim 5 minuut. Nu 40 jaar later ben ik gevorderd tot zeven kilometer in ruim een half uur. Verdomd als het niet waar is dat je dankzij Erik van Leeuwen zekerder wist wat humor was: Toon Hermans, dat leed geen twijfel! Pas heel wat jaren later kwam ik er achter hoe kneuterig rechts ik de showman feitelijk vond. Belangrijk: Erik van Leeuwen was niet neerbuigend of sadistisch. Meer een kruising tussen nozem en padvinder. Echt, bij deze: het ga hem goed!


Leeuw-Muloklas met leraar Engels J.J.Veenendaal, Aertsweg 8, Wijk aan Zee, volgens hemzelf voorheen: dierenarts.

 

UIT DE EMAIL:
Nog even het rijtje namen wat ik er nog van weet.
Bram Kloek van school getrapt, wij (Bram Kloek, Jan Leskrauwaet, Jan Boeklaar en Van der Zee) hebben toen eens na schooltijd de schriften gecorrigeerd, houten gebouwtje bij Van Karspel/Duits. Ze hadden toen schriften vol correcties met nul fouten. Toen hebben ze de schriften in het water gegooid, niet alléén de schriften van hun klas, dat valt teveel op, dus meerdere schriften de gracht in. Volgende dag werd Bram Kloek opgeroepen door het oproepsysteem in de klassen, een uur later werden ook de rest van de daders opgeroepen. Een bestuurslid van de school had gezien wat we gedaan hadden, en de andere drie waren doorgeslagen.

De tekenleraar Fokker, was dat niet de man die zo artistiek een haan tekende met allerlei driehoeken, en dat dit trouwens de enige prestatie is op tekenterrein die hij ooit leverde?
Er was ook een muziekleraar, die altijd zei "broeders en broedsters", vervolgens met zijn ademsappel zijn stropdas heen en weer kon wippen, en heel boeiend kon vertellen met muziekfragmenten over de lotgevallen van een zeeman, de Peer Gynt suite.

UIT DE EMAIL:
Bram Kloek: Je verhaal is een kleine openbaring. Al weet ik niet exact wat jullie met de schriften wilden. Van zijn vertrek herinner ik me één shot. Speets liet hem midden onder een les binnen komen en zei tot de klas: "En daarop wordt Bram Kloek van school gestuurd."
In mijn geheugen zit de daaropvolgende beweging van Bram Kloek's adamsappel.
Die ene slikbeweging zie ik nog af en toe voor me.
Zo te lezen was het wel een absurde jeugddwaasheid van jullie (dàt zou ik b.v. nooit gedaan hebben) maar nog absurder is dat jij op school bleef omdat ze vonden dat je respectabel hard kon liegen...?
Van Jan Boekelaar hoorde ik dat Speets bij hem thuis kwam en dat hij zei: "Ach vuile NSB-er," en om die reden van school moest.

Ik kan één ding zeggen over de bizarste leraar uit mijn leven: van 1963 tot 1966 had ik tekenen van deze Fokker, en hij heeft in al die jaren letterlijk niet één keer lesgegeven. Aan het eind van schooljaar 65/66 ging hij weg. Speets schreef een lovend dankartikel in de schoolkrant. Maar verbood vervolgens de hele oplage vanwege een gedicht en enquête door ene Wim Heins. De molen der rechtvaardigheid draaide zo knarsentandend toch één slag. 
"En wilt U ons werk met Uw zegeningen bekronen," was de vaste tekst die Fokker bad als je het laatste uur bij hem had, met de handen aan weerszijden de tafel vasthoudend en zijn eigen ogen spiedend opengesperd.
Die scheiding in het midden van dat goudgele haar. Die smoel waarop de dood al gebeiteld stond met die onpeilbare vreugdeloosheid. Die verradelijke driftaanval die dreigde. De totale afwezigheid van humor. 
Hij hoorde ook thuis op de Hervormde Kweekschool op de Plantage Middenlaan.
Naar ik eind 20e eeuw vernam was Fokker op een rumoerig lesuur waar iedereen door elkaar praatte en zijn brood opat, achter zijn tafel blijven zitten met de handen voor de ogen. Iemand heeft toen de directeur erbij gehaald. Die had Fokker met diens handen voor de ogen weggeleid en de klas heengezonden naar Café Eik en de Linde aan de overkant..
Daarna heeft nooit meer iemand iets van de heer Fokker vernomen. Hoe tragisch ook, voor hem voel ik nog steeds wrok; ik voel me persoonlijk door hem bezeken omdat ik me zo had verheugd op tekenles, waar mijn vader belasting en schoolgeld voor betaalde!

 

UIT DE EMAIL: door Hans Winkel.

Na de jaren op het Hervormd Lyceum West voel ik mij van 1965 t/m 1968 op deze Leeuwmulo wel heel erg beperkt in mijn vrijheid.
Bij voortduring werd er gehamerd op de meest uiteenlopende regels. De leraar Nederlands, de heer Geljon, probeerde het onderwijs een moderner jasje te geven, met wisselend succes. Kan het tot op de dag van vandaag nog spaansbenauwd krijgen bij de gedachte dat ik een onvoldoende overhoring en/of niet gemaakt huiswerk van mevrouw Zuurmond moest laten tekenen door mijn ouders. Herinner mij goed de weekopening bij de heer Veenendaal, waarbij steevast gekozen werd voor gezang 111 (waardoor de woestijn het gehele jaar in bloei bleef staan!)
De heer de Haan las altijd voor uit het boek "de Rode Pimpernel", juffrouw Alewijk wees ons onafgebroken op het belang van "de bewijzen" bij het vak wiskunde en de heer Geurtsen trachtte ons zonder suucces te weerhouden van het roken van sigaretten.
Toen er op het schoolplein gele strepen getrokken werden om "heren en dames" te scheiden ontstond de eerste dag een heus oproer waarbij met vereende krachten het schoolhek uit de schanieren getild werd en wij ons hoofdrolspelers in een reprise van de Franse revolutie waanden. De straf die volgde was echter niet mals! Herinner mij nog goed Anja Heideman, Tineke van Drimmelen, Ale Schuyt en Gonnie. Vooral buiten de lessen om prachtige uren beleefd met Frank Gelok, Hans Jansen (Bolster), Hans Keissen (contact tot op heden) Marion Bierenbroodspot en Wim Heins. 



Een 'Mulo-3' klasje. De leraar: Buitenhuis.
Midden achter op de plek waar ook Stalin en Hitler op klassenfoto's postvatten, staat hierboven Henri van der Heyden, ook met Hitlerlok trouwens, treiterig lachend.

 

 

UIT DE EMAIL:
Ja de blonde schoonheid die je aanduidt op de foto van de klas is mij overigens goed bijgebleven. In 1965 ging de schoolreisje naar Lochem (Kampeerboerderij Ruigenrode).
Tijdens bijgaande zonsondergang heb ik haar zelfs op de foto genomen.
Ze heette Ria Horsten, later Rietje. Uiteraard gekoppeld aan de extravertste vagebond van de groep, een grijpgraag joviaal stevig-bol blond personage.
Ze had een uitdagende blik, en verfijnder kapsel dan het gemiddelde schoolmeisje.
Het meiske links naast haar op de klassenfoto, Jeltje, heeft ook een fijngevoelig mooi gezicht vind ik en meerderen met mij, zij het van andere orde dan de frivole majesteit van bovenbesproken volksdochter.
Als ik het zo terug zie voel ik weer dat zij in de aantrekkelijkheidshiërarchie bovenin stond; zou fotomodel kunnen worden en zo.

Des te verbijsterder was ik dan ook juni 2005, veertig jaar later, toen het me op een reünietje in kleine kring de grootste moeite kostte nevenstaande foto van haar te schieten, vermits zij levenslang van mening was gebleven fout op de gevoelige plaat te verschijnen.
Schepen vergaan, maar mysteries blijven.

 

En passant geef ik hieronder nog een aantal schoonheidjes in overweging op nog een foto met leraar J.J.Veenendaal vermoedelijk van 1967/68. Helemaal linksonder het snoezekatje Kitty Breen.

 


Op bovenstaand mysterieus klassenfotootje dat mij plots werd toegezonden lijkt Henri van der Heijden wel de leraar!
Een misantropische klomp vlees, een helleworst met hulkhersens, een sadistische halfaap, een akelig creatuur, dat ik zelfs nu nog veel slechts toewens.
Van meetkunde wist hij alleen dat bij een "gestrekte hoek de benen in elkaars verlengde liggen" (Linea Recta deel 1). Ha ha ha wat lollig. Walg!

UIT DE EMAIL:
Ik tel uit hoeveel jaren er voorbij zijn sinds mijn leeftijdgenoten idolaat waren van beatmuziek: meer dan 40!
Ik snapte niets van de vanzelfsprekendheid waarmee zij dit repertoire omarmden. Het leek alsof zij reeds waren gevormd in een cultuur die van mij heel ver af stond. Ik dacht: dat hoort zeker zo. Maar: ik heb er geen last van. Alleen die muziek bevatte zoveel geschreeuw dat ik me er ook niet thuis bij voelde. Nu na 40 jaar heeft deze sound een volstrekt aandoenlijke nostalgische bijklank gekregen, maar ik vraag ik me af wat er toen dan eigenlijk had moeten zijn waar ik me beter thuis bij had kunnen voelen? Meer nummers als Yesterday? Vergeleken met hedendaagse geluidsproducten was het zoetgevooisd! Bizar vraag ik me af hoe ik erin zou staan als ik, zoals ik nu ben, opnieuw in die sfeer zou treden en leven als 15-jarige. Ben bang dat ik van de schreeuwnummers nog net zo weinig gecharmeerd kon zijn, maar 1 ding zou beter wezen: mijn entree naar het andere geslacht.
Ik als individu heb altijd mijn eigen agenda gehad, en op de schoolreis te Lochem (Kampeerboerderij Ruigenrode) in 1965 stond ik een keer om 5 uur op om met mijn primitieve bandrecorder vogelgeluiden op te gaan nemen. Na een paar uur eenzaam rondsjokken belandde ik weer in de buurt. Aangrenzend bevonden zich bungalows in het bos, waar een deel van de Leeuwscholieren was ondergebracht. Rond 8 uur bleek daar reeds geestdriftig aanstalten te worden gemaakt voor het ontbijt. Geen geheel verzorgde eetzaal onder toezicht, maar naar buiten geplaatste tafels waar men blijkbaar zelfstandig iets tot zich ging nemen. De morgen baadde in zonneschijn en de paar initiatiefnemers beenden stralend heen en weer om het eetgerei naar de tafels te brengen. Leerkrachten waren nergens te bekennen. Hoe kon dit?
Tot mijn verbazing zag ik door de openstaande ramen en deuren dat de bungalows binnen rijkelijk in de stemming waren gebracht met pagina's uit Muziek Expres, waarop de meest gevierde zangsterren hoewel niet fysiek op visite, dan toch in kleur en op ware grootte stonden afgebeeld. Was dit dan zo belangrijk dat men dit op een schoolreis had meegevoerd teneinde deze halfgoden ook aldaar te doen prijken? Me dit afvragend had ik de vogelmicrofoon nog in mijn hand, doch verzuimde aldaar een tijdsbeeld vast te leggen, want lees verder... Onthutster was ik nog toen er zelfs een muzikale wind opstak van Beatlehymnen. Hoe kon dit? Ik detecteerde dat men een grammofoon bij zich had, waarvan de stroomdraad werd toegeleid (daar er zich geen stopcontact bevond) naar de kroonsteen van de plafondlamp!
Goh dat was een hele fanclub, dacht ik. Hoewel de sfeer uitnodigend was en de tafeldekkers mij toelachten, kon ik niet blijven, daar ik zelf in het hoofdboerderij thuishoorde, waar ik aanstonds niet gemist mocht worden bij het ochtendgebed. Voor het ontbijt begon gaf Speets een leraar het woord om dit uit te spreken, waarop permissie werd verleend om de eerste boterham te smeren.
(Wim Heins)

 

Tot slot nog deze, een 3A uit 1965/66: