Onderdeel van KijkAan.nl Servicepagina's
TERUG NAAR DAGBOEKEN-OVERZICHT

 TM-DAGBOEK
WIM HEINS
1973-2003


INHOUD:
Initiatie in Transcendente Meditatie 1973
Voormalig klooster 'De Vluchtheuvel' 1974
TM-bolwerk "Soeria" in Laag-Soeren 1986
De Houtblonde Vrouw 1987
Meditatiedorp Lelystad (Sidhadorp) 1990
Weerzien van TM-initiatrice (1973) in 1990
21e Eeuw: prijzenpolitiek oude TM-Beweging
Transcendente Diepte Meditatie 21e Eeuw

 


Transcendente Meditatie-guru Maharishi Mahesh Yogi
met een paar van zijn volgelingen, midden Sixties.
Liefhebbers kunnen terugblikken naar het verblijf van de Beatles bij Maharishi in Rishikesh (1968) via het volgende lawaaiige filmpje.

 

 

Levensdrukte, zowel positief als negatief, laat vervormingen achter in je lichaam, zei de TM-leraar op de introductielezing.
Ondiepe ontspanning lost oppervlakkige spanningen op. Maar diepgaande rust, dankzij Transcendente Meditatie, laat diepgelegen stressen oplossen, zodat je fundamenteel  verandert.
Precies datgene waar ik als chronisch depressieve lijder aan toe was, zei ik thuis tegen mijn broer.
Deze informeerde wat ik precies verwachtte van de meditatietechniek.
Helemaal niks, bekende ik, want ik maak me vooraf nooit illusies. Je weet per slot niet wat ze eigenlijk meten bij al het wetenschappelijke onderzoek, dat op hun leestafel prijkt. Testen ze eigenlijk ook de TM-ers die al lang weer zijn weggelopen omdat de meditatie niet bevalt? Of meten ze alleen maar het effect op mensen die ermee door zijn gegaan, omdat het aan hun verwachtingen voldeed? Of die op hun spirituele pad zozeer zijn gevorderd dat ze toch al makkelijk transcenderen naar het stiltepunt?
Want als je alleen de succesvolle TM-ers test om te bewijzen dat TM succesvol is dan ben je immers bezig met een
 selffulfilling prophecy...


 Inspecteer het 
 
Meditatie-Forum 
 van KijkAan.n

 

 Inwijding 

Amsterdam, 10 maart 1973.

Ik borg mijn giropas weg, haalde papierdoekjes tevoorschijn en rukte er als een goochelaar een tissue uit.

"Het ritueel vereist een zakdoek van stof!" kritiseerde fronsend de 'assistent van de initiatrice' (een werkstudent).

Ik schoof de meegebrachte twee kersen en de paardebloem van me af, monsterde het beschaafde baardje boven de gebreide gele stropdas en informeerde: "Waaròm dan?" "De witte doek van stof is het symbool van een leven zonder stress." En naar de kast benend: "En dùs van Kosmisch Bewustzijn."

Eens te meer werd ik prijsbewust toen de kassier zwijgend met zijn nagel het prijsje à 1,75 van een zilverwit ambassadeurs-pochet begon af te krabben.

In twee diepe muurnissen van de vestibule op het Amsterdamse TM-centrum aan het Valeriusplein, stonden monumentale witte vazen waar delftsblauwe kreeften op waren geglazuurd, onder vermelding van hun Latijnse naam: cancer.

Een deur schoot open.

"Ach meneer Moonen..." klonk sussend een vrouw, in de rede gevallen door: "Nee echt bij BZZLTôH hoefde ik het ook niet meer te proberen!" De man was een dertiger met een vollemaansgezicht en een brilmontuur als een nachtkijker. "Weest u trouwens blij dat u bij een uitgever met zo'n naam de telefoon niet op moet nemen!"

Hij had het tegen de TM-lerares, een meisje in een langharig geel truitje, daaroverheen blakend oranje amandelvormige plastic kralen. Onder een beige plooirok zag ik witte kantkousen zonder schoenen. "Horizontale Verkoop was de titel van mijn boek!" Er gleed een schaduw over haar gezicht die ze direct wegspoelde met een emmer bliss. Gedecideerd en enigszins nasaal klonk haar stemmetje: "Nou meneer Moonen, u moet maar denken: als de maan vol is schijnt ze overal. Dus met de meditatie zal het schrijven ook wel beter vlotten." "Oók wel?? Daar gáát het om!" schreeuwde de noviet.

De initiatrice zoog haar longen vol en zette al weer stralende ogen op. Ik trapte bij de deur mijn schoenen uit. Op een tafeltje brandden kaarsen en het aroma van vredige wierook zocht grillig zijn weg. "Hoe essentiéél is dat ritueel?" vroeg ik constructief. Ze trok even de wenkbrauwen op en maakte een beduusd geluidje, waarna ze een milde en vergevingsgezinde glimlach liet vloeien. "We doen het al duizenden jaren..." "En wordt ik nu ingewijd?" Ze knikte fel. "Omdat je je mantra krijgt, de betekenisloze klank die bij je past..."
"Betekenisloos? Bij me past?! Nou hartelijk dank dan maar voor de kwalificatie van mijn persoonlijke quotiënt."

De soevereine mond met de omkrullende lippen bleef afwachtend op mij mikken. Langs de rechte neus, eveneens verfijnd houtsnijwerk, bereikte haar grote grijze ogen nadrukkelijk aankijkend mijn blik. Zodra ik instemmend knikte de mantra nóóit te zullen onthullen overhandigde ze mij een niet mis te verstane witte anemoon. Krampachtig klemde ik deze tussen wijsvinger en duim.

Nu begon zij met ernstig gesloten ogen een Sanskrietliedje te reciteren. De melodie was onvast maar het klonk lichtvoetig, zangerig en zonnig. Terwijl ze de parlando toverspreukjes uitjodelde, voelde ik als kabbeling op water om mijn mond een lachje aanwassen, het midden houdend tussen ontroering en spot. Met ogen groot van gemengde gevoelens staarde ik half goedmoedig half kritisch naar haar weelderige gordijn van houtblonde lokken. Weerbarstig deed ik mijn ogen dicht en voelde me dwars.

"Heb je gedachten?" informeerde ze. "Als van een ontelbaar legioen," beschreef ik mijn drommen redenaties. "Associaties waar talloze andere als watervlugge honden omheen rennen om ze te definiëren, om er maar alsjeblieft een opstel over te kunnen schrijven zoals schriftstellers betaamt."

Met zachte geaspireerde stem stelde ze voor: "Laten we de ogen nogmaals sluìten." Door de ui-klank in dit laatste woord te rekken klonk ze vermurwend als op een neergaand pad waar de zwaartekracht aanlokt tot overgave aan het dal. Toen we mijn mantra opnieuw gingen denken begon de redeneermachine in mijn hoofd toerental te verliezen, sputterde en sloeg prompt af.

"Voel je je nu ontspannen?"

"Alsof ik de Elfstedentocht heb gereden." Ik opende mijn ogen en zag langs het half gesloten, groen bebladerde gordijn, buiten in de tuin een jonge siamees, zich vrijblijvend maar fanatiek langs een boomstam opwaarts worstelend.


Maharishi Mahesh Yogi
Guru van de TM-Beweging


Amsterdam, maart 1973.
Af en toe kom ik nog thuis bij de TM-lerares, om mijn meditatie te laten "checken". De TM-guru, Maharishi genoemd, heeft een plan om op elke 1000 inwoners van de wereld een TM-centrum te laten openen.
Na afloop van mijn visite vroeg ik: "Zullen er in het Jaar 2000 meer TM-centra zijn dan autorijscholen?"
Golfjes van gevoel spoelden over haar lachende maar ook onderzoekende gezicht toen ze uitriep: "Ooh nee hoor helemaal niet zoveel als autorijscholen. Veel mèèr!!"

 De Vluchtheuvel 

 Voormalig klooster "De Vluchtheuvel" 1974

Bergen Noord-Holland, 7 juli 1974.
Op deze tiendaagse cursus in voormalig klooster "De Vluchtheuvel" wordt het montere omslachtige Engels van Maharishi toegelicht door ene Barbara Steinman: klein van stuk maar met de watervlugge intelligentie van een sprankelende, neerbruisende beek. Daarenboven een elegante schommelgang als ze 's avonds naar haar kamer schrijdt langs de gebarsten marmeren vloeren en de geel afbladderende radiatoren, een silhouet wordend tegen de maan die haar aan het eind van de gang door het grote raam schijnt op te wachten.

 

 

Haar vlinderende stem klinkt gezellig New Yorks. "It is niet de stress die ons prest tot creativity, zegt Maharishi, want een negatieve schrijver krijgt't bijvoorbeeld door de meditatie eerst moeilijker. Maar gradually, aaahmm..."

"Ja maar! Ja maar!" roept een onzekere tevens kleffe stem pal achter me. Omdat ze even naar woorden zoekt schenkt Barbara geen aandacht aan hem, net zo min als aan de cursist schuin voor mij die zijn arm vrijwel horizontaal door de lucht laat vlaggen, mij zo het zicht ontnemend, en alleen zijn wijsvinger maar ten hemel stekend.

"...Aaahmm, heel gelleidellijk zal zo'n negatieve schrijver die gaat mediteren toch in contact komen met de absolute creativity..."

"Ja maar! Ja maar!" vervolgt de stem achter me geëmotioneerd. Barbara strekt haar hals, om over de rijen heen te kijken, en trekt lachend haar wenkbrauwen op, wat het onderwerp direct een lichter karakter geeft.

"Je kan toch ook willen schrijven om het taalgebruik!" houdt het achter mij aan. Frivool laat Barbara haar tingeltangelende giechel klateren, houdt haar hoofd even schuin en roept uit: "Maar dàn zijn het toch juist de pósitieve kwaliteiten die overheersen!"

"Ja maar!" klinkt het nu nijdig, "het is toch ook mogelijk dat je schrijver wòrdt omdat je het bènt en niet andersom of kunt u mij niet volgen? Of heb ik soms weer ongelijk?"

De spreker begint zich nu te verplaatsen. "Dus dat je moèt schrijven omdat je gedreven wordt door een diep begraven gebrek!" "Blijft u zitten meneer Moonen!" "Nee ik blijf niet zitten!" Enkele stoelen schrapen huidverstrakkend over de vloer. "Een ongrijpbare pijn die schreeuwt om benoeming al schieten alle woorden van de wereld tekort! En kan schrijven daarom niet gewoon kiezen zijn voor het kleinst mogelijke kwaad?!"

En rood aangelopen: "U antwoord interesseert me geen knetter. Ik wil alleen mijn eigen stem maar horen. Ik ben hier klaar."

"Maar ìk ben nog helemaal niet klaar!" lacht Barbara. Bij de deur gearriveerd brult Moonen nog over zijn schouder: "Wentelend! Lilla! Zeewier! Westlandse komkommers!"

De schrijver treedt op als ordeverstoorder en uitsmijter in één persoon.

Na de middagmaaltijd (kippenbout in maanzaadolie en een Monatoetje) vraagt een deelneemster aan Moonen: "Kent u Wolkers?" De schrijver steekt waarschuwend zijn vinger op. "Pardon, Molkers! Niet Wolkers. Alle grote schrijvers beginnen met een M, denkt u maar aan Mulisch, Maharishi en Makespeare." De bel voor de middaglezing schalt reeds met veelbelovende galm.

's Avonds bezoekt mijn initiatrice dit cursusklooster. "Hoe gaat het?" vraagt ze stralend en krult haar lippen over haar voorbeeldig gebit van glanzende kiezels op wijnrood fluweel. "Nou als ik mediteer is het soms net of er iemand van achteren een klap tegen de krant aan geeft waarin ik ben verdiept," verklaar ik. Ik trek mijn mondhoeken neer en zwijg perplex. Zienderogen bewolkt de twinkeling in haar regenboogvlies.

"En dan kijk ik op mijn horloge of de twintig minuten al om zijn, maar terwijl ik daar welbewust op kijk dringt het tot me door dat ik mijn ogen helemaal niet ópen hou! En daar schrik ik dan opnieuw uit wakker! Want dat ik op mijn horloge kijk was alleen maar een illusie. En zo stort ik van de ene dubbele bodem door de volgende. Terwijl ik betaald heb voor een elektrische schok, niet van begoocheling, maar van betóvering."


Op 26-10-1974 in de Vluchtheuvel te Bergen op een TM-weekend, werden er vragen beantwoord door de leraar Vincent Schnell uit Engeland (gaf Gevorderde Technieken), onder meer over toegenomen Creatieve Intelligentie dankzij TM.

 

Ik krabde in mijn nek omdat het gevoel bij me bovenkwam: de TM-beweging telt het Latijnse woord 'zes' liever níet mee bij de dankzij TM beloofde 200% aspecten van het leven. Het viel me op in de talloze wetenschappelijke diagrammetjes (improved reaction time; toegenomen creativiteit; verbeterde atletische prestaties enz.) dat er zelfs niet één bergafwaartse curve bij was, inzake de bevrijding van te sterke sexuele gerichtheid... Want zo een uitlating heb ik wel eens van ze gehoord, maar nooit iets vriendelijks over sex. Dus al helemaal geen verheugde grafiek met een piek wegens "improved sexlife" dankzij de TM-techniek.

Aan het eind van de avond stak ik ook mijn vinger op. Met kurkdroge mond vertaalde ik mijn Nederlandse zinnen meteen eigenhandig in steenkolen-Engels, liever dan de tolk te vertrouwen. "Freud zei al dat aan elke neurose een sexueel conflict ten grondslag ligt. Reich wees op de psychische kracht van een gezond orgasme. Hoe komt het dat er hier alleen maar tapes gedraaid worden over TM en Kunst, TM en Wetenschap..."
Aldus voortgaand wierp ik af en toe een blik op de cursusleider, Rob Croughs, die mij bemoedigend toelachte. De zaal zat aan de grond genageld zo aandachtig te luisteren. Af en toe weerklonk een nerveuze proestende lach. "Vrijende mensen transcenderen stress door te aarden," riep ik als een hagepreker, "en Maslovs piekervaringen, zo graag aangehaald door de TM, gelden voor àlle extase. Hoe kan het in hemels naam dat TM-onderzoek zich voor zulke dingen dan niet interesseert?!"
Onmiddellijk na mijn laatste woorden stortte ik uitgeput terug op mijn stoel. De man naast mij siste meteen in mijn oor: "Ontzettend goeie vraag! Heel kranig dat je hem durft te stellen. Maar uit je emotionaliteit maak ik op dat je zelf ook sexuele problemen hebt!"
Vincent Schnell op het podium bleef eerst de zaak overdenkend naar de grond staren. Omdat mijn eigen tekst nog door mijn kop gonsde drongen alleen zijn laatste zinnen tot me door: "...dat een man zijn gedachten dus zoveel mogelijk opwaarts gericht moet houden waarbij de energie langs de ruggegraad naar boven stroomt. En dan kunnen we de discussie over Freud wel overlaten aan de psychologen als ze het niveau van kosmisch bewustzijn hebben bereikt..."
De avond was voorbij. Ik voelde me een held en werd geprezen. TM-leraren schoolden afzijdig samen met neutrale gezichten. Maar op de trap werd ik aangesproken door Rob Croughs. Een laaghangende gloeilamp aan een draad verlichtte zijn gitzwarte haargrens. Zijn gezicht was gesneden uit verfijnd intellect. Een goud brilmontuur verguldde de lach in zijn blik. "Blijf er maar aan trekken hoor," moedigde hij aan, "als je nog meer wil weten. Ja voor sommigen is sex zoals de speelpop voor een kind. Niet meer indrukwekkend als je eraan bent ontgroeid." Ik keek op mijn horloge. De man was classicus, zou gaan doceren als professor op Maharishi International University, en boeide me terdege maar uitgerekend nu had ik een afspraak, nota bene met een TM-lerares op haar kamer. "Post coitem omnis animal tristis est," citeerde de geleerde. "Zeker professor," mompelde ik, "behalve dan hanen en vrouwen." "Maharishi is een monk," grijnsde hij, "die heeft er geen ervaring mee. Maar als er nog een zaadje bij je moet ontkiemen, ga je gang... Een zaadje moet ontkiemen!"


LAAG SOEREN, 27 december 1986.
Direct getypt op een TRS80 Model 100 computertje.

Vandaag zaterdag liep ik langs de boekentafel vlakbij de ingang van TM-bastion "Soeria" in Laag-Soeren.
Er stond een vrouw gebogen over de aangeboden knowledge en die vrouw had mijn netvlies nog niet bereikt of ik fluisterde achter haar oor: "Els Muiser."
Ik passeerde, ze keek opzij en blikte me aan met een afwezige lach waarna ze beleefd knikte, terwijl haar smile verflauwde. Ik liep verder, talmde bij de uitgang, keek over mijn schouder, zag dat ze even nieuwgierig naar me blikte en draalde om haar lastig te vallen.
Daarop liep ik terug en zei: "Ik lach me rot, je herkent me niet meer."
"Nee," zei ze, "maar je stem herken ik wel want ik heb een bandje waar een verhaal van jou op staat, zeker tien jaar geleden, TM-cursus in Bergen."
"Ja," zei ik, "klopt, en jij bent natuurlijk iets hoogs geworden in deze elf jaar." Ik hield de hand op een level zo ver mogelijk boven mijn hoofd. "En hoe is het jou vergaan in deze elf jaar?" vroeg ze vriendelijk. "Ik ben helemaal niets geworden." "Goedzo, daar moeten we naartoe."

Els Muiser zit op het podium van de lezingzaal in haar functie als TM-lerares, een brede lach ontblotend. Met helder beekwater schoongewassen kiezelstenen prijken in haar mond. Aan de muur hangen posters van hoe zonneklaar de TM-theorie het bestaan beschouwt.


Els Muiser zit even met punt van wijsvinger tegen lippen, wat mij herinnert aan de kinderlijke gemanieerdheid die mij ooit als eerste in haar trof.

Ze draagt volgens mij zelfgemaakte mantelpakjes van luchtige donkerblauwe en rose stof. Ook langharige truitjes met een wollig mouwloos vest erover. Bijpassend gekleurde kralensnoeren. Ongecultiveerd stug afhangend ietwat krullend haar van een regenachtige tint middelblond en de scheiding in het midden.
Haar lach wettigt een paragraaf apart. Het lijkt of haar mondhoeken te krap zijn om elastisch buitenwaarts te trekken. Haar lach bouwt zich hierdoor vertikaal op. Daarbij houdt ze ook de kiezeltanden op elkaar geklemd. Haar aldus opengesperde lippen, stijve mondhoeken en saamgeklemde tanden maken haar aandoenlijk happig.

Zoals ik na afloop tegen haar zei: "Je spreekt nu ook met handentaal..." "Vroeger toch veel meer?!" meende ze, onmiddellijk omstandige gebaren ten beste gevend. Ik vervolgde: "O misschien wel, maar je spreekt nu met een stelligheid die meer dan vroeger zelfvertrouwen verraadt, maar je goedlachse geestige kinderlijkheid..." Waarop ze aanvulde: "Is daarin ondergegaan." "Nee is daarbij goeddeels behouden gebleven."
Wanneer ze in functie is en spreekt voor de groep ben ik heel achterdochtig zodra ik de wat gedienstige neusklank bespeur die opduikt bij veel TM-leraressen zodra Maharishi erin wordt betrokken. Ze kijkt ook soms met grote ogen en naar achter getrokken hoofd op ietwat vragende toon alsof ze oproept om de leringen van Maha jaknikkend te beamen.

"Ja we moeten maar eens afspreken in Amsterdam," begon ze nu zelf om half tien 's avonds bij de melk. "Want ik heb een hele mooie formulering bedacht hoe jij in die elf jaar veranderd bent." "O ja en die luidt?!" "Ik ben hem helaas weer vergeten. Maar in Amsterdam schiet het me wel weer te binnen," meende ze
Dus je wil me de eer aandoen een afspraak te maken?"
Om deze formulering moest ze meer lachen dan ze fysiek bij machte was te verwerken waardoor het leek of ze pijn wegbeet. "Ach nee ik bedenk opeens dat ik eerst nog andere mensen zou moeten spreken." "Haast heeft het niet. Geef me je nummer dan blijf ik gewoon levenslang zaniken."
"Zou jij dat leuk vinden als iemand levenslang zanikte."
"Ach dat zeg ik maar voor de grap."
"Als je naar Lelystad komt ben je welkom."
"Lelystad, woon jij daar, waar is dat dan?"
"Ach," zei ze, "misschien kunnen we ook beter bij jou in Amsterdam afspreken."
"Niks ervan geef op je nummer, anders kan ik niet zaniken."
"Ja maar mijn nummer is geheim."
"Dan houden we het geheim, kom op, geef hier."

Soeria, zondag 28 december 1986.

Vanmorgen om zes uur doodgemoedereerd klaterend douchewater aangehoord alsmede slaande deuren en bonkende stappen. De ochtendploeg was het in bed liggen al beu. Met voortdurend vallen en opstaan heb ik toch weten door te slapen van wrakkig vroeg tot uitrijpend sloom. Om half twaalf betrad ik met een glas pepermuntthee waaraan ik een kloeke dosis Nescafé had toegevoegd loom de lezingzaal.

"Wat nu? Is dat koffie?" vroeg Mieke Verhagen. "Bemoei je er niet mee!" "Oh mag hij wel koffie drinken?" riep ze. Els Muiser, in haar stoel voor het front gezeten, afwachtend tot een ieder binnen was, deelde glimlachend mee: "In de lezingenkamer mag je geen koffie meenemen Wim."
Ik stond al weer op en trad naar de drempel.
"O zo! Net goed! Je verdiende loon!" riep Mieke Verhagen. "Heerlijk dat er zo'n spontaan type als jij tussen zit!" antwoordde ik over mijn schouder, "zo onschuldig, zo puur!" Ik stak mijn duim goedkeurend naar haar omhoog. De nuffige belangstelling van een schoolmeid, net een bakvis, komisch zeg voor iemand van in de 40. Toen ik weer binnenkwam keek ze me opnieuw aan met gegeneerd opgetrokken wenkbrauwen en siste: "Zo dat zal je voortaan wel uit je hoofd laten."
"Ik heb het ingenomen," zei ik enkel.

Er werd een korte inleiding gegeven door de chef de clinique van de afdeling Pancha Karma: een oncorpulente heer in zwart kostuum met ontwikkelde hersens en grote lachende ogen in een gevoelig intellectueel jongensgezicht. De sfeer was goedlachs, maar je hield je hart vast als er te luid werd geschaterd omdat je dacht nu breekt de spreker in tweeën. Hij beweerde dat de man door grotere chromosomale stabiliteit was voorbestemd om het ambt van brahman te vervullen en uit de Ayur Veda te reciteren.

's Middags na het eten van sojakunstvlees en echte patat overwoog ik of ik zomaar aan Mieke Verhagen zou durven vragen: "Mevrouw V. gaat u nog wandelen?" "Waar denk je aan?" vroeg op precies dat zelfde moment een stem bij mijn oor. "Toch niet aan mij??" "Aan het kunstvlees," zei ik gemaakt stamelend, "ik dagdroom veel, dit ter informatie. Nee toch niet, ik dacht aan jou. Ga je zo mee wandelen?"
"Nee nu ga ik rusten!" "Ja maar daarna, ga je dan mee wandelen?" Ze stemde meteen in en begon te onderhandelen over de tijd. "Kwart over één?" stelde ik voor. "Kwart voor één!?" riep ze ontzet, waarbij ik niet wist of ze me waarlijk verkeerd verstond of dat het spel betrof.

Om tien voor half twee gingen we daadwerkelijk de deur uit, waarna zich een pas gepromoveerde doctor bij ons voegde, die om voornoemde reden namens Maharishi de kerst-taart had mogen aansteken. "Kan ik met jullie meelopen, of..." Ik keek of ik nadacht over iets wat me overviel, hetgeen ook zo was. "Zullen we dat wel doen?" legde ik Mieke voor. Die keek me conspiratief aan en toen ze uit mijn ogen las: natuurlijk niet ik haat mannen die tussenbeide komen, zei ze ogenblikkelijk: "Natuurlijk wèl!"

Het werd toch nog een gezellige wandeling waarin ik uitweidde over slaapproblemen en welke hoestdrank daartegen hielp. Des avonds nam ik voor de lezing een dubbele portie hiervan in.

 

TM-lerares Els Muiser zat op het podium en zei: "De feministische theologes hebben een kort geding aangespannen tegen Mgr. Simonis in verband met een artikel dat hij tegen ze had geschreven. Maar ik begrijp wel waarom het mannen moeten zijn die het priesterambt vervullen want zoals de ayurvedische arts vanmorgen al uitlegde is het zenuwstelsel van een man daar geschikter voor."

"Waarom?!" riep ik zonder innerlijk overleg, ontdekkend dat ik dit sexisme kennelijk niet over mijn kant kon laten gaan. Ze wist helemaal niet waarom. Ze kletste. "Mannen met hun rationeel gedresseerde zenuwstelsel zijn toch veel minder geschikt om te komen tot het spirituele dan intuïtieve vrouwen?!" argumenteerde ik luidop. Mijn stem had een kille rauwheid die ik herkende van mijn speech op het trouwfeest van een neef die uitsluitend om zijn vrouw te kunnen krijgen gereformeerd was geworden.

Terwijl twee buurmannen mij breed en jofel grijnzend bijvielen mompelde Els dat mannen het intuïtieve aspect dan ook maar moesten leren. Wat mij betrof was het nu oorlog. Onder Sama Veda, de zogenaamd naar binnen kerende gezongen voordracht van pandits, waarop je zo goed zou slapen, begon ik me steeds machtelozer en woedender te voelen.

 

Laag Soeren, 1 januari 1987.

Op Oudejaarsavond in Soeria mocht ik van de TM-officials Els Muiser en de Belgische Erik Schillemans voorlezen uit eigen werk.
Ze waren 's middags wel eerst samen in conclaaf gegaan om mijn verhaal te testen want het zou onheil zijn geweest wanneer ik als bonte hond onverwachts kwam aanzetten met iets wat Maharishi niet had bedoeld.
Beiden kwamen na een uur weer tevoorschijn in opgeluchte atmosfeer. Het testrapport luidde: "We zien niet in waarom dit verhaal met Kerst gecensureerd moest worden; er spreekt voldoende warmte uit."
Wel werd "Mijn Eerste Therapie" waarschuwend aangekondigd als "ruwe bast".
Ik had uit mijn therapiedagboek de start van mijn behandelcarrière gelicht, daarbij niet meegerekend mijn TM-initiatie nog tien jaar daarvoor. En ik had dat gedeelte met vreselijk veel moeite ontdaan van dingen die niet verhaal-geniek waren. Voorts had ik verdiepingen, verluchtigingen en accenten toegevoegd. Dankzij tuchtig werken was het nu heel makkelijk leesbaar proza geworden, waardoor mijn gehoor meende dat ik ook makkelijk kon schrijven.
Op de laatste sessie van de "eerste therapie" maakte ik volgens mijn waar gebeurde verhaal gebruik van het psychiatrische inzage-recht, om daarbij plots weg te stuiven met het door mij begeerde intake-verslag in handen. De dienstdoende assistent achter me aan. Zo de Valeriuskliniek uit. Maar dankzij mijn conditie schudde ik hem af.
De titel "Mijn Eerste Therapie" was grappig bedoeld. Ik had op mijn 12e in Panorama een cartoon gezien van een man die op zijn knieën voor een dame zat: "Mien, wil jij mijn eerste vrouw worden?" Ik voelde hem meteen. En nog steeds vertel ik hem als mop. Maar wie schetst mijn verbazing dat men de clou tegenwoordig niet meer snapt!

Na het brave feestprogramma vatte een handvol laatmakers post voor de TV om bij Seth Gaaikema nacht te braken. Ik vond het een kwartier lang zo gek nog niet, maar had echt geen zin om in mijn houten hoofd te blijven zitten. Ik ging naar mijn kamer en trok mijn trainingspak aan.

Ik bestreed namelijk hier te Laag-Soeren mijn stress met dagelijks joggen. Dan verliet ik mijn kamer reeds in de looppas en trimde door de lange gang van Soeria naar de vestibule. Daar was dan een winkeltje met banken en telkens schoolden daar wel enkele jonge overtuigde TM-leraartjes samen die het in goud gebonden fotoboek over de geschiedenis van Maharishi's heilsleer verslonden zoals broertjes met zijn drieën tegelijk Donald Duck lezen.
Als die TM-leraartjes ontwaarden dat ik in mijn trainingspak langsrende dan ging hen plotseling het licht op. Wat zagen ze nu? Was dat een cursist van het roundingsprogramma?? "Hallo gaat het wel goed met je?" hoorde ik dan roepen. Maar ik sprong de deur al uit. Met zijn hoevelen ze ook waren, in hun onberispelijke kostuums renden ze dan allemaal holderdebolder achter me aan. Roepende: "Maar dat gaat niet, tijdens het ontstressen ben je daar te labiel voor. Zo krijg je een verkeersongeluk!"
Ik hoorde het clubje wel als een span paarden over het grind achter me aan komen, maar voelde reeds de eerste meters dat mijn lichaam bruiste van energie. "We willen je helpen!" klonk het. "Als je een boodschap moet doen kunnen wij daarvoor zorgen! Kom terug dan zullen we je checken!"
Steevast raakten ze na enkele honderden meters uitgeput.

En ook nu met een luttele klokketik der eeuwigheid het jaar 1986 werd overgehaald naar 87, verliet ik op een drafje het statige gebouw en zette over de nachtelijke provinciale weg koers in de richting van Dieren.
Het was voor het eerst dat ik tijdens de jaarwisseling liep te trimmen. Er was hier geen aaneengesloten gouden regen van vuurwerk, zoals in Amsterdam. Her en der een incidenteel particulier initiatief dat zorgde voor de decemberse buskruiddamp van mijn kinderdromen. Maar dat vertoon van vuur maakte me heet noch koud: een zinledig vlammenboeket in een wereld waar ik niet in leefde.
In de bebouwde kom werd ik geconfronteerd met Dierense vrouwen die in ontremd jolig humeur op de openbare weg rondzwalkten en die me onaangekondigd begonnen te zoenen. Na de eerste kussen voelde ik me opeens normaal bestaan als een mens op aarde. Dat was wat ik miste in de afstandelijke devotie van Vedische theorie. "Gelukkig nieuwjaar!" schreeuwde een groepje buitenstaanders. Ik gaf hen een hand, maar twee dronken toeschietelijke meiden riepen: "Wacht even dat doen we anders met hem."

Op Nieuwjaarsmorgen bespoot ik me met Monsieur de Givenchy, eau de toilette.
Toen ik de tearoom binnenkwam viel Mieke Verhagen me om de nek en wenste me van harte toe dat ik dit jaar mocht leren vliegen dankzij de sidhicursus. Ik tilde de bakvisachtige vrouw familiair op.
Ze zei: "Ik mag de baas over jou spelen want jij bent een stuk jonger dan ik."

Zojuist na het eten werd er voorgelezen door leraar Erik Schillemans uit een standaard TM-geloofsboek. De Vedakamer is langgerekt. Bruin gelakte kasten met goudomrande uitgaven achter glazen deuren. Voorbeeldig luisterpubliek. Naast mij de jonge Betty die haar kinderlijkheid en onzekerheid verfraait met charmante attributen zoals links en rechts in het lange goudblanke haar een zwarte klem met vlindervleugels. Achter haar een veel oudere aanbidder uit Friesland, die ze soms behaagt te spreken, maar dan weer verwerpt.
Deze deelnemer is altijd tegen. Hij vroeg zelfs een keer of het wel bewezen was dat Maharishi geen ontlasting had. Nu zit de koppige Fries zelfs tegen helemaal niemand slingerend neen te schudden omdat er iets wordt voorgelezen uit de Wetenschap van het Zijn dat hem niet geheel zint.
Sommige cursisten houden hun ogen dicht, niet zoals katten die ergens van balen, doch om de verfijnde kennis nog subtieler te kunnen genieten.
De schone Betty vraagt mijn kladblok weer om het volgende briefje uit te wisselen naar dezen en genen. Haar aanbidder stoot sissend haar elleboog aan met gekscherend verbiedende ogen, waarin een omfloerst groenblauw licht flakkert. Ze negeert hem en schrijft evenmin iets op. Ze blijft dromerig met mijn blok op haar schoot zitten totdat ik eens kijk wat ze uitvoert. Wakkergeschrokken overhandigt ze mijn werktuig weer en vergoedt de gederfde seconden met een billijk gedoseerde lach.
Erik leest in zijn melodieuze Belgisch. De pauzes tussen de zinnen zijn een fractie langer. Iemand die bezint in het nu. Zijn stem heeft de deining van een vogel drijvend op de thermiek, een zacht zangerig lied met een ondertoon van weemoed.


 De Houtblonde Vrouw 

Laag-Soeren, 15 mei 1987.
Regionaal TM-weekend. 

Toen de kamerdame mij op kasteel Soeria een cel had toegewezen, voegde ik me in de tearoom bij een asana-demonstratie. De smeuïge stem van TM-voorgangster Elly Eijmberts zong van onstelpbaar vertrouwen en onblusbare hoop. Haar kleuterleidstertoon raakte vooralsnog een snaar aan van het kind in mij.
Ik leende iemands asana-boekje om de volgorde van de standjes na te kijken.

Inmiddels waren er cursisten uit de lezingenzaal binnengekomen die als makke schapen van de slaapmelk begonnen te drinken. Ik wierp een nieuwsgierige, pseudo-onwillekeurige blik in hun richting. En weet niet meer wie ik zag, maar vestigde mijn aandacht daarna weer met onrust en tegenzin op de asana-brochure. Toen ik deze teruggaf sprak ik gehaast een gedoseerde vriendelijkheid uit en liep naar de melktobbe toe. Nu zag ik een vrouw met opvallend rode mond op één van de stoeltjes tegen de wand.
Toen mijn melkbeker vol was ijsbeerde ik kwasi-besluiteloos in het open middenveld. Ik verborg dat ik naar haar toe wilde en bij de doorloop van één der ijsbeercircels kwam ze weer in mijn gezichtsveld terug. Ik keek enigszins stuurs en veinsde dat ik slechts minimale notitie van haar nam. De gedachte dat deze boodschap haar daadwerkelijk zou bereiken deed me direct pijn. Daarom wrong ik me met mijn melk door een nauwe gleuf tussen twee ronde tafeltjes door en nam plaats links van haar, één stoeltje ertussen.
Rechts zaten twee jongens met een relaxte opgeruimde sfeer om zich heen. Ik hoorde iets over wonen en maakte melding van een advertentie in de Amsterdamse tram over direct geplaatst kunnende worden in een woonkolos die Geinwijk heette. Echt zo'n moment dat de vorm krom staat van spanning ten opzichte van de inhoud, want de vorm was een opmerking over woonzaken maar de inhoud was mijn bedoeling om zogenaamd toevallig contact te maken met voornoemde verschijning. Dit deed ik door met mijn babbels een schijn van natuurlijkheid te veinzen.
Intuïtieve aanwezigen zouden moeten voelen dat het niet klopte en zich gigantisch bij mijn relaas moeten gaan vervelen. Maar de vraag was hoe intuïtief betrokken heerschappen helemaal waren.
"Ik kèn hier niemand," zei de knaap rechts gezeten van haar. Zijn surplus aan goedlachsheid werd versterkt door glanzende gebitsregulatie: schijnbaar verchroomd betondraad gevlochten door witmarmeren tanden. "Nee hoor ik ken ook niemand!" riep ik jolig met brakke ogen waar naar ik aannam een poel van dofmat licht in stond.
Het Amsterdamse TM-centrum kwam ter sprake. "In een flat, niet representatief," opinieerde ik.

De intrigerende vrouw zei dat ze hier vorig jaar ook was geweest "tijdens het songfestival". Ik vroeg meteen: "Tijdens het songfestival??" Ze lachte met een melange van geamuseerdheid en protest tegen tè veel onbegrip. "Nee! Het zomerfestival."
De jongens zeiden ook wat. Ik bekeek hen belangstellend om niet te laten merken hoe siberisch ze me lieten, waarna ik van de vrouw wou weten: "Ben je mediterende of sidha?" "Ik mediteer vaak voor het slapen gaan," zei ze, "dat vind ik lekker. Na afloop doe ik zelfhypnose. Dan kan ik mijn dromen beter onthouden."
"O wat interessant," balkte ik, "maar doe je dat na afloop van de meditatie of de volgende morgen?" "Na afloop van de meditatie. Die ontspanning gaat daar makkelijk in over, ook om te gaan slapen."

Haar mond was bloeiend rood vruchtvlees, even voornaam als haar smetteloze gebit. Een triomfantelijke uitdaging voor menige tulp, voor menig siergewas dat kwekers laten meedingen op een toernooi. Niet bedwelmend karmijn zoals sommige rozen noch zich verhullend vermiljoen. Verborgen, nieuwsgierigheid wekkende blauwzweem. Niet kleinburgerlijk scherp en zuinig de mondlijn volgend uit vooroorlogse films maar met spattende volheid zoals Maharishi waarneemt in zijn eeuwige bloemen.
Ik voelde me een ogenblik in haar belangstellende aanblik gevleid en huiverde innerlijk toen ik me afvroeg of ze wellicht uit beleefdheid aardig was.
Ze riep vaag het gevoel op draagster te zijn van diepergaande levenskennis. Dat ze haar dromen wilde onthouden was klare taal voor mij en tartte mijn verlangen naar een speels, geestverwant contact.

"Zelfhypnose, hoe heb je dat geleerd?" Ze had dikke houtblonde haren vallend in natuurlijke pony, informeel maar niettemin verzorgd. Vrijpostig als koren in de wind, maar bewust van zijn plaats. T-shirt met horizontale blauwwitte banen en een sneeuwwitte corduroy broek. Ik vroeg me af of ze bij de jongens hoorde en of ik hen dus op gepaste wijze diende toe te spreken als een collectief.
De heerschappen informeerden hoe lang ik al mediteerde. Het antwoord bleef ik niet schuldig en boekte af dat mijn initiatie geschied was op 10 maart 1973.
Men vroeg of ik dan soms al op mijn 16e was geïnitieerd, waarop ik verklaarde er veel jonger uit te zien. Met het ontzag van een 88-jarige noemde ik mijn leeftijd: 37 àl.

Ze had ogen waar zo helder en rustig de grijsblauwe glans van vochtige Nederlandse klei uit straalde dat ik pas bij bestudering zag dat haar ogenschaduw natuurlijk was en geen make-up.
"Ja je ziet er wel jonger uit," zei ze en stond op. En met een vage zweem van troost of wellicht kleur bekennend: "Maar ik ben ook 37..."
Ze bewoog zich tussen de tafeltjes door. "Jij ziet er ook jonger uit," ontviel me schalks. Meteen schaamde ik me voor het bezigen van een stereotiep, waarop het tot me door drong dat het compliment nog waar was ook. Ik dacht dat ze nieuwe melk uit de tobbe ging scheppen maar toen mijn ogen haar zochten was ze opgelost tussen de schimmen van cursisten die nog geannimeerd nafilosofeerden over Maharishi's prachtige kennis.
Ook de frisse heerschappen gingen naar kooi.
Even later stond ik in de lege tearoom slechts bijgestaan door een oudere, goedgeluimde flegmaticus die openhartig bekende een avondmens te zijn.
Nu is het eb geworden in de getijdestroom van Soeria. Alleen ik nog waak en werk.
Bij een kaars drijf ik mijn gedachten over het toetsenbord van mijn trouwe vriend de tekstverwerker.

De volgende morgen te laat plaatsnemend tijdens de lezing van TM-leraar Harry Eijmberts, hield ik de houtblonde vrouw langs mijn neus weg goed in de gaten.
Met gedreven leraarschap, dat mij doorgaans zou inspireren, maar vandaag eindeloos irrelevant aanvoelde, legde Harry E. uit dat het Verenigd Veld als oerbron bewijsbaar de oorzaak is dat... geen idee waar hij het over heeft, reuze interessant.

Ik rekende uit hoe ik tijdens de maaltijd naast de houtblonde vrouw kon komen te zitten maar was bang voor het averechts effect van geforceerde opdringerigheid. Ze begaf zich niet met de meute naar de eetzaal toe. Ik treuzelde expres, maar toen ze nog steeds niet kwam trad ik tegen mijn zin in een patroonmatig plaatsnemen temidden van anderen die zich stoel aan stoel om me heen begonnen te sluiten.
Na twee minuten nam zij ergens plaats waar ik haar alleen van achteren kon waarnemen als ik mijn hoofd helemaal omdraaide, zogenaamd geboeid de totale opkomst gadeslaand. Ik zag een mensje in rode jurk tegenover haar lachend gesticuleren.
Toen ik na de maaltijd in de hal kwam zag ik de houtblonde vrouw met een levenservaren kleine man die stond te brallen over de wandelplicht, onderdeel van het ontstressingsprogramma hier. Ik wierp haar een suggestieve blik toe met het oog op de uitgang. Het heerschap begaf zich echter naar de lezingenzaal om op het dagprogramma waar te nemen hoe laat de wandelplicht precies was ingekaderd.
Linea recta zei ik tot de vrouw: "Ga je mee wandelen want ik wil nog meer horen over je hypnose."
Dat was best gedurfd voor mij, omdat mijn grote verlangen naar openheid drijft op een nog grotere angst. Het laatste woordje "hypnose" doorbrak haar wat weifelende, gereserveerd blik. Ze knikte herkennend en vroeg: "Ja, heb jij sigaretten??" "Nee niet bij me!" Ze wees naar de lezingenzaal: "Maar hij heeft er wel één. Of zullen we nu meteen maar gaan?" Ik knikte gretig.
Nieuwsgierig zocht ik in mijn geheugen of er signalen waren geweest die er op hadden gewezen dat er tussen haar en mij reeds een wederzijds draagvlak bestond. Immers op grond waarvan durfde ik linea recta over het wandelen te beginnen? Wishful thinking? Blind een aanname volgen zolang je je kop niet stoot? Maar waarom nam ik nu dit risico? We hadden immers nauwelijks gepraat? Lag het in de combinatie van het geestelijke en het vrouwelijke die mijn belangstelling zo wekte? Eigenlijk was één van haar eerste uitlatingen, dat ze haar dromen wilde onthouden, voor mij een krachtig herkenningssignaal. Verder de waakzaamheid die ik bij haar voelde, en waarvan ik meende dat daar problematiek achter school, ook al gedraagt ze zich nog zo redzaam en vitaal. Want problematiek namelijk vormt voor mij een invalshoek.

Ze liep op een grijze eend toe die geparkeerd was op het grindpad voor het kasteel. Het grijs had ze niet alleen gekozen omdat het voorhanden was maar ook omdat het 'gedistingeerd' stond, deelde ze mee.
In dorpscafetaria De Harmonie kocht ik
Belinda Groen.

We spraken niet minder dan over het leven. "Het verschil tussen mannen en vrouwen," zei mijn gezellin, "is te voelen in de lading van de hand, zendend bij mannen, ontvankelijk bij vrouwen." Ik weet niet wat ze daarbij dacht.

Zo'n beetje alles aan ons leek identiek: Vissen, ascendant Leeuw, leeftijd, veelvuldig zelfmoorddenken, trimmen, saunabezoek, 1 sigaret per dag, te laat op het werk verschijnen, thuis geen telefoon nemen, dromenstudie, geen kinderen willen, misselijk van popcultuur, pubers haten, feministisch, bijtende spot tegen godsdienst, reïncarnatiegeloof...

Ze had een Caribische relatie gehad die door kinderlijk verwaarloosde behoeften te veel aandacht claimde, haar vriendschappen met anderen direct als verraad uitlegde en wraak op haar nam door een ander te nemen.
"Dus die man nam een andere vrouw speciaal om jou te pesten?" riep ik uit.
"Nou, in mijn geval was dat dus een vrouw die een andere vrouw nam, om mij te pesten ja..."

Ik heb een theorie dat bij de opening van een contact met de klaarheid van een worp dobbelstenen, de ingrediënten bloot komen te liggen van het centrale probleem. Soms in de vorm van een steelse gedachte waarin men slechts een voorsmaak proeft, dan weer met de onomstotelijke concreetheid van een voldongen feit.


Entree van Soeria

Mei 1987

De houtblonde vrouw was weg van de twee boxers in het café en pakte liefkozend stoeiend hun koppen beet.
We gingen een stuk wandelen. Ik toonde mijn drang om kalveren gras te voeren. "Wat zijn ze lief en gevoelig," ontboezemde ze, "wat zielig om zulke dieren te slachten."
Het was al half vier toen we terugkeerden in de lezingenzaal bij de videotape van Maharishi over het absolute.
Ik was trots dat ik stierlijk te laat binnenviel met zo een prachtige houtblonde vrouw. Dat is volkomen mijn ideaal op een geestelijk symposium: dichtbij korenblanke haren verkeren terwijl normale pelgrims zich moeten verdiepen in de verlichting die zij over 1000 jaar bereiken.

Ik besloot de beslissing of ik bij haar zou zitten aan het avondmaal nu volslagen in eigen hand te nemen. Even over half acht zag ik de houtblonde vrouw nog steeds niet in de eetzaal verschijnen en liep er dus weer uit om de muurkranten te lezen. Na tien minuten ging ik terug en bleef talmen bij de soep. "Hee," zei iemand even later vlak naast me. Het viel me op dat ik "Hallo!" terugzei tegen de gestalte in de stelligheid dat zij het was nog voor ik haar visueel herkende. Ze had zich smaakvol omgekleed, droeg een zwarte trui met punthals en een lichtbruin jasje.
Erna wandelden we door het bos. "Wil jij soms helemáál niet naar de avondlezing?" verkende ze. "Nou ik wil nog best wat langer doorlopen," stelde ik me met haar op één lijn, "want het is zo prachtig rustig."
Met de houtblonde vrouw omgaan was voor mij de voorwaarde om van een bos te genieten. Immers esthetische genoegens wortelen in geluksgevoelens, want wat baat het je om verstandelijk in te zien hoe mooi een zonsondergang toeschijnt, als je je er sensitief niet goed bij voelt? Ze had hemels blauwe muiltjes aan met hakken en maakte kleine, haast beschroomde stapjes over het geaccidenteerde terrein.
Terug in kasteel Soeria bij de slaapmelk sprak ze een in gele stormjacks gekleed echtpaar aan. Van de man had ze me al toevertrouwd dat het een ex-TM-leraar was die uit de school had geklapt. Hij had alle twaalf de TM-mantra's compleet met de bijbehorende leeftijden in een studentenmaandblad gepubliceerd. Maar de afvallige had zich later bekeerd en om zijn karma niet in duizend levens uit te boeten had hij pardoes de sidhi-cursus afbetaald, evenals zijn prompt door Moeder Natuur toegeworpen wederhelft. De vrouw had diepe, vernieuwende meditaties. De man vond wonderbare bevestiging voor wat zich voorheen aan hem had voorgedaan in niet meer dan slaapdronken vermoedens.
Mijn gezellin vertelde aan het echtpaar dat zij experimenteerde met de techniek van hypnotische regressie. Met verfijnde ernst traceerde de bekeerde TM-leraar deze methode direct een fors niveau lager dan het almachtige willen van een Sidha uit de school der ware leer. Immers het hele traject van sensaties en begoocheling diende men te zien als maya? Hij wendde zich af naar zijn gemalin ter verfijning van hun samenzijn.
"Spreekt u uit ervaring?" vroeg ik de gelukkige. Ten antwoord verklaarde hij hypnose eenvoudigweg als de bewusteloosheid van het relatieve. De houtblonde vrouw stelde monter dat hypnose wel degelijk goede resultaten af kon werpen. "Als je nog niet open bent naar de eeuwigheid," meende de swami, "dan komt dat omdat je in vorige levens kennelijk veel hebt misdaan." Hij bleef ons zalvend maar ongeduldig fixeren.
Beleefd peilde ik: "En hoe geven jullie je gevoelens en emoties nou eigenlijk precies hun rechtmatige plaats?"
"Gevoelens bestaan niet," verklaarde de ingewijde, "ik haat emoties. En dus hoeven we ons er ook niet mee op te houden. Alleen het absolute bestaat."

Het was al later op de avond dus we ontsnapten uit kasteel Soeria door de deur waarnaast een sleutel klaarhing. Op weg naar de kroeg lachten we ons rot om beiden. De houtblonde vrouw proestte: "Nou jij zat ook wel in de roos met die vraag: spreekt u uit ervaring." Met mijn lippen in haar haren legde ik uit dat die vent me een monddood gevoel gaf waar ik dus iets tegen wou doen.

In de kroeg besefte ik dat het de laatste avond was en werd stil zonder te zeggen wat ik dacht. Zij vindt het alleen gezellig geweest, en ik ben verliefd op een lesbische vrouw. Wat een doodsklok, wat een doem. Wat een vloek is er over mij van kracht. Ik probeer de droom nog vast te houden maar nu zal blijken dat die vervliegt door oudbakken sleurgeluiden uit de wekkerradio.
Ik voelde me eindeloos door het leven vernederd en gesard. Met de moed der wanhoop zoog ik aan een stuk tabak als ware er te bogen op de medische kracht van dodelijke rook.
Tegelijkertijd was ik heel belangstellend in mijn eigen motieven op beslissende momenten, omdat ik tot mezelf zei: "Je zag de clou al ver vooruit en toch ging je met haar door, masochistische zelfkweller. Je volgt een onbewust scriptbevel gericht op ongeluk, geprogrammeerde doolziel! Ga in hypnotherapie, galspuger!"
De zaak aldus wendend en kerend beschouwde ik mijn affaire met de houtblonde vrouw als uitgebloeid.

**********************

 

 Sidhadorp 

 


Sidhadorp, Lelystad, september 1990.

Sinds 1 september 1990 bestond ik het, om liefst 07.00 uur 's nachts te verschijnen in het meditatiehok van de vroege groeps-TM.
Op een kwade morgen deed ik daar na de meditatie met een ruk mijn ogen open.
In het ochtendzieke licht trof ik daar een vrouw aan, haar ogen geloken, die op een allegaartje kussens bezig was met 'na-liggen'.
Wat een uitgesproken, aristocratische vrouwelijke lijnen had de schepper aangehouding bij het boetseren van dat gelaat, dacht ik jaloers! Ik was echter een vos met ballen en het gevaar dat ik insnoof vatte ik lichtvaardig op. Als een soort vermaak, alsof het leven op aarde een kermis betrof!
De verschijning op kousenvoeten ontwaakte plots en babbelde terstond: dat je van het Arbeidsbureau moest solliciteren als je 40 was geweest. Doodmoe rekenden mijn hersens uit dat dit dus wel haar leeftijd moest zijn hoezeer ze ook tien jaar jonger geleek.
De verschijning was hier onlangs komen wonen met haar twee onbesuisde zoons, aan wie het uitdrukkelijk verboden was om ruwe woorden in haar kamer te bezigen, wat me buitengewoon aan de vrouw beviel.

Meteen kwam uit haar relaas het beeld naar voren van iemand die te weinig tijd voor zichzelf kon vinden en oververmoeid was van plicht en taak. Ik ging er 'hulpverlenend' op in en opperde dan althans 1 of 2 uur per dag voor haarzelf uit te trekken. Ze zei liever zo gauw mogelijk alles af te krijgen. Ik vroeg bij verlaten van het TM-hok naar haar naam: Eva Stralendijs. Door uitgeteerd zonlicht sleepte ik me naar mijn appartement.
De volgende ochtendstond forceerde ik me opnieuw uit bed teneinde de handvol zonderlingen te vergezellen die in het mediterenden-hok hun woordje kwamen denken.
"Ben je toch maar opgestaan?" vroeg de veertigjarige Eva Stralendijs langs haar neus weg alsof ze me al kende.
Na afloop liep ze naast haar fiets met me op. Voor mijn huis bleven we doorkouten. Ze liet weten te voelen dat mijn energie tot ongeveer mijn schouders goed doorstroomde maar soms niet tot in mijn hoofd waardoor ik wit zag. Ik ging van mijn ene been op mijn andere staan. Ze zei: "Je moet moet heel erg plassen of je hebt het koud." "Nou ik ga naar boven Eva," deelde ik de praatzieke vrouw mee.
Ik stelde op dat moment een grens aan haar babbelzucht gelet op mijn eigen onuitgeslapen conditie. De diepere innerlijke betekenis hiervan was dat ik besloot met haar toch eigenlijk maar beter geen relatie te kunnen krijgen. Ik had het gevoel al te makkelijk in een zuigerig contact te kunnen belanden. Verdrinken in een praatverslaafde vrouw was een fout die ik niet graag opnieuw beging. Waar ligt exact de allereerste beslissing om het wel of niet met iemand te proberen? Als het in de schoot der tijd lag wou ik wel meewerken maar zocht het toch ook weer niet zo dringend op.
Nochtans liep de kiem van haar aanwezigheid in het Sidhadorp onder mijn bewustzijnsdrempel verder uit, want ik merkte met haar in gedachte het TM-clubhok wederom in alle vroegte te bezoeken, hoe brak en bitter ook het ochtendlicht het bewustzijn trof.
Zo kwam het dat ze na afloop vroeg: "Lust je soms een kopje thee?" Ik veinsde een korte aarzeling en stemde toe.
Verrast merkte ik in het twee uur durend gesprek, dat zij reuze paranormaal van benadering was. Ik voelde haar als een heel aanhankelijke/meegaande vrouw maar ook geëmancipeerd, waarbij mijn interesse en waardering voor haar groeiden. Na de visite voelde ik haar als een vriendin. Er was een wederzijds beamende houding, alsof ze mij uitnodigde om iets in te vullen in haar leven en alsof ik aangaf daartoe bereid te zijn; alsof er een natuurlijk vroegrijp gevoel leefde van 'nu zijn we met z'n tweeën'.
In de luwte van toeval en onopvallendheid zorgden we daarna telkens samen op te lopen. Een verwelkomende, toegankelijke houding werd regel tussen ons.

Sidhadorp, 20 september 1990.
Vanavond was de door mij ontdekte Eva Stralendijs keukenhulp in het Vegetarisch Restaurant van Sidhadorp Lelystad. Ik zwaaide naar haar door de open keukendeur. Haar ogen glansden. "O jullie kennen elkaar," begreep de restauranthouder Guus. "Ja van de groepsmeditatie."
Ik liet Guus mijn lege bord naar de keuken brengen met erop geplakt een briefje: "Eva, sorry dat ik je zure kersen vanmiddag beledigd heb."
Even later kwam ze lachend de keuken uit: "Als darmen je stress verwerken dan moet ik nog heeeel veel poepen."
"Ze heeft haar echtgenoot vaarwel gezegd," meldde Guus. "Ja. Ik wil alleen nog maar vrienden," beaamde ze, en wendde zich tot de mantra van de keuken: Ina, de eeuwig scheppende maaltijdgodin.
"Mag ik u naar huis begeleiden?" vroeg ik Eva. Er was een welwillend magnetisme tussen ons. Toen ik met haar door de restaurantgang liep zag ik in de spiegels hoe blij ik lachte. Ik hield de pas in en bestudeerde hoe ik er op deze leeftijd uitzag tijdens blij lachen. Gelukkig niet zoals mijn oom Nelis: jongensachtig broos en kennelijk niet gebouwd om te lachen.

Vrijdagmiddag, 12 oktober 1990.
Bij het Zuigerplasbos is vanmiddag een kunstobject van Jeroen Stok onthuld door de Lelystadse burgemeester: de 'Windwachter'. Het was heerlijk herfstweer dus Eva en ik stapten op de fiets.
Op weg erheen navigeerde ik geroutineerd op een oude luchtvaartkaart, maar Eva klampte voortdurend allemaal onnozel uitziend volk aan om de weg te vragen.

Aan het eind van de Bronsweg bevond zich een schare kunstenaars en ander zichzelf serieus nemend publiek. Op de heuvel stond een paal met gekleurde vlakken die spiritueel meebewogen op de lucht. "Kijk nou toch!" zei ik tegen Eva. "Neem het leven zoals het komt net als tijdens de meditatie. Vertrouw op de stroom zoals deze totempaal." "Wat bedoel je daarmee?" vroeg ze dunnetjes. "Nou ik moet denken aan een Latijns gezegde: "Fata volentem ducunt, nolentem trahunt." "Zeg het eens in je moerstaal? Ik verstond alleen vata-thee." "Vrij vertaald: de noodlotsgodinnen nemen de gewillige bij de hand, de onwillige sleuren zij mee!"

Burgemeester Gruyters schroefde een plaquette vast waarop waarschijnlijk voor alle eeuwigheid stond ingebijteld dat Eva verliefd op mij moest worden en om dat beter te zien gingen we bovenop de heuvel staan. Toen we na de plechtigheid weer omlaag wilden deed ze wat hulpbehoevend vanwege de steilte. "Hand?" vroeg ik. Ze ging er op in. We liepen hand in hand.

In een boerenloods werd de onthulling gevierd. Op de nadronk bevonden zich ook de ex-TM-leraar Peter en zijn makker Leo. "Horen jullie bij elkaar?" vroeg men ons. "Ja eh," sprong ik in, "we horen in hetzelfde Sidhadorp. En we kennen elkaar uit een vorig leven. Maar zij woont hier pas kort. We zitten allebei op een meditatiegroepje."
We kregen zoveel wijn als we wouden. Het gesprek kwam op haar naam. Ze beweerde dat ze mij Adam noemde.
Ik voelde waardering, dankbaarheid, opluchting, bevrijding in me opvloeien en zond deze uit mijn ogen naar de hare. Haar blik gaf antwoord met een ondraaglijke lichtheid.
Ik schonk een volgende wijnfles leeg in onze glazen vanuit dezelfde bron als waaruit alle godsdiensten en wetenschappen zouden dienen te putten.
De rest van deze tragische vertelling schrijf ik op in mijn Dagboek over Eva Stralendijs


 

21 november 1990.
Vanmorgen werd ik vroeger dan nodig wakker door een bedrijvig gestommel. Toen ik slaapdronken uit het raam keek zag ik dat mijn tijdelijke buurman Björn zijn appartement ontruimde en zijn auto vollaadde met alles wat hij mee ging nemen.
Caramba, dacht ik, die gaat naar Scandinavië terug, maar niet in een auto op elektra. De elektrische autofabriek was weer eens een mislukt project van de TM-beweging geworden.

Ik vroeg me af of ik hem eigenlijk gedag wou zeggen. Hij stond beneden al klaar voor vertrek en keek om zich heen. Moest ik niet het raam open doen om Björn een goede reis te wensen? Besluiteloos gluurde ik langs de gordijnen. Ik zag dat hij rondkeek of hij nog iemand zag. Daarop stapte hij in en zette koers naar zijn land. Ik ging op de rand van mijn bed zitten. Het was een opgeruimde vent. Waarom waren er geen mensen om te zwaaien, uit hart voor zijn werk, al was de elektrische autofabriek dan ook geflopt zoals alles bij de TM. Ik wilde zo graag naar beneden rennen en roepen: "Bye bye Björn, I wish you bless and bliss and a good journey and dream in colour!" Maar hij was al uit het Sidhadorp verdwenen.
Ik legde mijn handen tegen mijn ogen want ik voelde zo een diep verdriet.
Hij moest eens weten nu hij noordwaarts zoefde, dat zijn buurman, die nauwelijks meer met hem had dan een hallo-contact, nu zo lang en zo bitter huilen moest.


WEERZIEN TM-INITIATRICE UIT 1973

Lelystad, 15 december 1990.

Van de week kwam ik te Lelystad na 17 jaar opeens mijn TM-lerares tegen.
Ik zei meteen: "Weet je waar ik nog wel aan denk? Jij hebt mij op 10-3-1973 TM geleerd en toen heb ik jou gevraagd: "Zullen er in het Jaar 2000 meer TM-centra zijn dan autorijscholen?"
Golfjes van gevoel spoelden over haar lachende maar ook onderzoekende gezicht toen ze informeerde: "En wat heb ik toen gezegd?!"
Ik: "Je zei: nee hoor helemaal niet zoveel als autorijscholen. Veel mèèr!!"
Zij: "Ja nou je het zegt, inderdaad. Zo dachten wij toen..."
Ik: "Hoe denken jullie dan nu?"
Zij: "Kom maar eens langs."

Haar man Nico Schulte heeft in 1977 een boek gepubliceerd "Zweven naar Ideaal Leven" over één der boegbeelden van de movement: de bewering via een speciale techniek te kunnen leviteren. Nu ik op visite kwam bleek dat hij daar helemaal niet meer achter staat, ook al ligt het nog steeds op de boekentafels van de TM-beweging.
Volgens deze Nico hebben zij zich nogal geforceerd gevoeld door het schema: TC (transcendental consciousness), CC (kosmisch bewustzijn),
GC (godsbewustzijn), UC (eenheidsbewustzijn) en BC (brahmanbewustzijn).
Het leek Nico aanvankelijk wel logisch: eerst jezelf, dàn het andere.
Nu voorspelt hij dat er nooit een westerling in CC zal komen vanwege de aan de wereld te gehechte mentaliteit.
Vrouwen komen volgens hem ook nooit in CC: ze zijn te verbonden-met.
Ze worden eerder verlicht via iemand anders, beweert hij (via verering).
De Bhagavad Gita heeft het ook steeds over 'verzaking' en de Indiër begrijpt dat volgens hem. Die leeft al 'primitief' genoeg: dicht bij zichzelf. De westerse mentaliteit is: op een afstand onderzoeken. Vanuit de Griekse filosofie is het wetenschappelijk denken hier ontwikkeld.

Nee in plaats van in CC zal men hier eerder meteen doorstoten naar UC/BC. In CC zijn je zintuigen niet verfijnd genoeg om het buiten je ook te zien in termen van het absolute en als je het al binnen je hebt is het relatieve bestaan (de wereld) maar een armetierige troep waar je je volgens hem dan niet eens meer voor interesseert.

Hij noemt TM 'mentalistisch' en 'mild-schizofreen' makend: je afscheidend van de werkelijkheid en van het lichaam. Bhagwans 'dynamische meditatie' is
veel beter voor mensen die al zweverig zijn. Zelfs als je rationeel bent kun je heel gek zijn en een gigantisch rationele innerlijke wereld opbouwen zonder in de werkelijkheid te leven.
Er zijn bij bij het intensief mediterende TM-mannenklooster Purusha diverse mensen gek geworden, aldus Schulte.
Zij: Maharishi zegt daarover 'leave them to God' maar hij heeft dan ook geen interesse meer voor die mensen. Hij heeft er geen hart voor. Er is binnen de
movement geen enkele opvang voor. We hebben er doodgewoon geen verstand van. Je kunt ze achteraf naar een psychiater toesturen.
Als mensen al de neiging hebben tot inbeelden valt te begrijpen dat er getuigen-verklaringen ontstaan zoals in het boek "Zweven naar Ideaal Leven" over levitatie.
Maharishi zelf is verkeerd voorgelicht omdat men belust op een aai over de bol, rapporteerde wat men dacht dat hij wilde horen. Hij heeft er echter ook
niet op aangedrongen de waarheid te zeggen. De beoefenaars kregen zogenaamd de ervaringen die er van ze verwacht werden, zoals bij geloof-sectes een groot geloof prestige oplevert. En bij Bhagwan doet men in plaats daarvan of men heel erg bij zijn gevoel is. Dit kan allemaal schijn zijn.
Omdat Maharishi destijds verzekerde: binnen een jaar kunnen we echt zweven, frauduleerde men met foto's aangezien er toch over een paar maanden zou worden gevlogen...  "Een volkomen ontspannen zwevende studente," staat er bijvoorbeeld onder. Zelfs de Nederlandse TM-voorzitter Jacques Uijen heeft gezegd ze tegen het plafond te hebben zien hangen.
Mijn zegslieden kregen het bovendien te horen van nuchterder tussenfiguren en konden zich niet voorstellen dat het allemaal niet waar zou zijn. En hebben daarom navenante teksten in het boek opgenomen. Nu noemen ze het 'massahysterie'.
Ze zijn ook afgeknapt op TM-leraren en zagen dat deze mensen wiens uitstraling zogenaamd de wereld moest verbeteren henzelf nog weinig harmonie opleverde.
"Transcenderen" in de meditatie hadden ze zelf juist wel heel snel. Daardoor konden ze volgens haar goed waarnemen dat anderen die dachten het ook te hebben, dit juist niet bezaten, zonder overigens te kunnen zorgen dat die mensen het ook voor elkaar kregen. Verlicht worden: daar hebben ze hun best voor gedaan maar dat is via TM niet gelukt. Wat betreft het levitatie-Sidhiprogramma: dat zei hen eigenlijk niet veel. Deden ze liever thuis dan in de groep. Door concentratie wordt er daarbij veel energie vrijgemaakt maar... die beweegt de spieren. Geen echt opheffen van zwaartekracht.
Maar het "Zweven naar Ideaal Leven" was toen al geschreven.
Er belde een columnist op en Nico vertelde dat het echte zweven bijna realiteit was geworden. Een jaar later, september 1978, belde de columnist Nico opnieuw: "Hoe staat het ermee, wordt er nu echt gezweefd?"
"Nou nog steeds hetzelfde, er is niets veranderd, maar over een jaar zeker."
Hij belde weer een jaar later niet nog een keer...
Hoewel lichaam-geest coördinatie bij dat hoppen voor de hand ligt denkt Nico dat de Sidhi's eerder splijten. Hij vindt TM zelf half goed, en half schadelijk b.v. het mentalisme en het superieur stellen van Indiase muziek boven muziek die echt het bewustzijn verruimt.
Maharishi heeft wel eens toegegeven dat voor de uitstraling van een groep de kwaliteit belangrijker is dan de kwantiteit, zoals de TM-beweging graag beweert. Dus het hoeft geen wortel van één procent te zijn als er maar een paar zijn die met goede kwaliteit transcenderen... zweven. Dan zou de wereld al veranderen, zo meent de voormalige TM-leraar.

In 1984 kwamen ze in Lelystad wonen met anderen speciaal voor de TM en ze wilden ook in het Sidhadorp. Maar toen dat er eenmaal stond besloten ze toch hun lidmaatschap op te zeggen, wat uittreden betekende. Men heeft hen nooit gevraagd waarom. Men dacht zeker over hen: het is allemaal stress, die twee zien het niet goed.
Als de nadelen van TM van belang worden in de samenleving wil Nico wel in de oppositie, maar het gaat hen er nu niet om de movement af te kraken. Die is
ook in de academische wereld en daarbuiten nauwelijks bekend. Je hoort er zelden wat van, zegt hij. Het zijn maar een paar honderd mensen.
'Witnessen' is binnen de TM-presentatie nogal gewichtig besproken in het verleden. Eigenlijk is het hele systeem daar sterk mee bezig in plaats van met dynamische meditatie.
Als je mediteert en dan iets anders doet OK, maar mensen die de hele dag in dat sfeertje blijven zitten, lopen volgens hem gevaar al 'witnessend' gek te worden. Je kunt een innerlijke ruimte creëren los van de werkelijkheid. Je kunt jezelf opsplijten in een subject dat niet de werkelijke mind is maar dat in de andere helft allerlei door de guru gewenste verschijnselen waarneemt.
Ze laat foto's zien van opspringende mensen die er uit zien of ze zweven.

Ik vond het vreselijk leuk te zien hoe deze twee waren geëvolueerd, daarbij ook ervarend hoeveel ruimer en spontaner ik zelf was geworden sinds 1973, ongetwijfeld mede dankzij therapieën (waaronder TM?)


 

 De 21e Eeuw 

Nederland, 7 maart 2003.
De TM-beweging verklontert steeds meer tot een sektarische club ego's met vooral de wil tot macht. Uiterlijk prestige voert sterk de boventoon. Men wilde aanvankelijk "de hoogste toren van de wereld" op zijn naam hebben, wat deed denken aan de bijbelse torenbouw van Babel. Thans heeft men de prijs van de TM-introductie verhoogd tot zo'n tweeënhalf duizend euro. Het argument:

"De TM-techniek is de basis voor eigen verlichting. En het middel om vrede op aarde te brengen. Ze is hiermee een uiterst kostbaar bezit."

Ik had op school een nul voor economie (de wetenschap van inkomsten en uitgaven) maar later ging ik met de lerares naar bed en heb ik er een Teleac-cursus over proberen te volgen.
Toen ik gevorderd was tot les 1 zei die tv-doctorandus: het is de wetenschap van de schaarste aan middelen, want als er van alles overvloed was hoefde je niet te passen en te meten uit de lengte of de breedte. Omdat ik niet kon meekomen met de lessen legde ik de schriftelijke begeleiding ontgoocheld in een la en verdiepte me weer in mijn liefdesbrieven. Maar ik heb wel opgestoken dat als als de vraag in de markt al gering is dat men producten dan niet beter verkoopt door prijsverhoging.

Het argument dat TM dermate kostbaar is dat dit de prijs rechtvaardigt, zou overigens toch een bepaalde doelgroep aan kunnen spreken.
Er bestaat elders een cursus voor Avatar (verlicht geborene), die ook steeds duurder is gemaakt. En dat heeft volgens zeggen juist meer cursisten aangetrokken. Eén keer een rib uit je lijf betalen maar dan ook meteen terdege een verlicht geborene worden lijkt immers niet te versmaden?

Ik loop graag rond op een internationale fotobeurs waar je alles kunt kopen wat er op dat gebied ooit is vervaardigd. Zoals dubbel-8 filmcamera's waar je geen films meer voor kunt kopen. Mij niet gezien, maar als collectorsitem gewild.
Ik kocht daar wel een nog hoogst bruikbare vrijwel nieuwe super-8 geluidsfilmprojector met ingebouwd beeldscherm voor het bedrag dat ik 37 jaar geleden aan zakgeld kreeg. Want zo graag wilde de eigenaar dat het toestel een goed kosthuis kreeg!
Aan het eind van de dag werkte ik nog een boodschappenlijstje af bij kooplui die onverkochte spullen gewoon over de gangpaden lieten slingeren. Toen ze zich uit de voeten maakten greep het beursbestuur in. Want contractueel dienden zij daarvoor te betalen!
Toen ik bereid was een bakbeest van een vergrotingsapparaat mee te slepen, kreeg ik zelfs f.25,= toe. Ik had als onbemiddelde teen-ager nog staan kwijlen voor een etalage waar dat zelfde pronkstuk toen prijkte voor een duizelingwekkend bedrag. Zo zie je maar hoe relatief de prijs-prestatie-verhoudingen zijn.
En wie weet geeft de TM eerdaags wel geld toe bij een gevorderde techniek.

"Mundus vult decipi, ergo decipiatur," zei Sebastian Frank in de 16e eeuw volgens Prisma Latijns Citatenboek. De wereld wil bedrogen worden en daarom wordt ze bedrogen.

Ik bedoel heus niet dat degenen die TM zo waardevol noemen bedriegers zijn hoor. Per slot staan we allemaal in onze gang door de aardse levens heen, op een bepaald punt van evolutie. Ik persoonlijk ben bijvoorbeeld nog niet zo ver dat ik het spirituele kanaal geopend heb. Weliswaar mediteer ik in de groep, want met anderen een stiltepunt opzoeken vind ik positief, maar vraag me niet wat transcenderen is of meditatieve 'bliss'. Van mijn gevorderde techniek heb ik nooit wat gemerkt. Dus mij hoor je niet roepen dat het zo fabuleus kostbaar is en ik geef er dan ook geen extra geld meer aan uit.

Wie al veel verder in contact staat met de kosmos, is zich ook makkelijker bewust van "eenheid", "vrede", "liefde", weet ik veel, tijdens het kijken naar de blauwe lucht, het roken van weed en natuurlijk... bij het teruggaan naar de mantra tijdens de TM.

Logisch dat zo iemand van TM verlichting en wereldvrede verwacht en een cursus volgt om als leraar de ware leer te preken. En daarnaast barst het natuurlijk van de mensen die in Maharishi's spirituele bouwwerk de hemelse geborgenheid zoeken waar alle akelige gevoelens van het aardse leven je van beroven. En als je naar een heilsstaat hunkert dan doe je licht reeds alsof, liever dan je aardse problemen hun rechtmatige aandacht te gunnen.

Nee er is niks ongeloofwaardigs aan dat mensen de TM als vreselijk waardevol ervaren maar dat is tegelijk vreselijk ik-gericht.

Volgens doctorandussen bepalen in onze vrije markteconomie vraag en aanbod de prijs omdat de consument vanwege de schaarste zijn euro maar één keer uit kan geven. Als je voor je klanten wil bepalen hoe waardevol je product is zou dat met een overtuigingscampagne mogelijk lukken. Maar als de klant het dan toch niet zo wil voelen, dus als er steeds minder TM-ers bijkomen, en als je dan vanuit grote ik-gerichtheid toch de prijs van je product nog steeds verder gaat opschroeven, dan vraagt een doctorandus zich waarschijnlijk af of je niet bezig bent failliet te gaan in een waansysteem.

En of er daarom niet onderhuids een schisma gaande is van orthodoxen enerzijds en anderzijds rekkelijke TM-leraren die straks tegen bodemprijzen meditatie gaan uitdelen aan gans het volk teneinde hun licht niet onder de korenmaat te zetten.

Maharishi heeft vroeger gezegd: "I am against reincarnation". Met andere woorden hij bedoelde volgens kenners, dat TM zo een snelle weg was dat je nog in dit leven verlicht kon worden zodat je na de grote vakantie van de dood niet opnieuw hoefde te reïncarneren. En nog steeds leeft de heilsverwachting dat morgen... bij toverslag... de evolutie overkantelt naar een revolutie en dat plots het wonder plaatsgrijpt van... hemel op aarde!
Maar ja het is een natuurwet dat deze hardleerse mensheid via reïncarnatie schop onder zijn kont op schop onder zijn kont moet krijgen en daar kan Maharishi dan wel tegen zijn, (net als ik) maar wat helpt dat?

Daarom laat ik het niet bij TM alleen, want dat schiet niet op. Gisteren probeerde ik een nieuwe paragnost. Die zei dat je zeven sferen moet doorwerken met elk zeven sub-niveau's. Ik zat pas in de derde sfeer op subniveau zes. Een akelige bekroning van wat ik al donkerblauw bevroedde. Ik ben er beslist tegen dat bewustwording zo hemeltergend langzaam gaat. Ik heb er ook spijt van dat ik ben geïncarneerd in deze achterbuurt van de kosmos. Ik vind de wereld een spookhuis en ik ben er tegen dat deze kermis bestaat. Ik vind elk geloof en elke godsdienst belachelijk. Persoonlijk geloof ik in reïncarnatie, maar die leer vind ik wel absurd. Het had helemaal niet zo dienen zijn. Alles had al in kannen en kruiken moeten zijn. Ik zou liever geloven in dood is dood. Maar omdat ik dit nog absurder vind heb ik geen keus. Ik ben er tegen dat ik spiritueel gefrustreerd ben, dat ik nooit bewust transcendeer, dat ik saai droom en ik ben er tegen dat ik geen Kosmisch Bewustzijn heb.
Maar één verworvenheid pakt niemand mij af: ik ben erg Prijsbewust, en daarom onimponeerbaar voor welke reclamejongen of welke geld-guru dan ook.


De
Maharishi later.

 

 TDM 

Begin 21e Eeuw staan in verschillende landen officiële TM-leraren/essen op tegen de politiek van onbetaalbare prijzen voor nieuwe mediterenden, zoals gevoerd door de officiële TM-sekte ("moederkerk" zeg maar), omdat zij het hart spiritueel gesproken goed hebben zitten. In Nederland is Hilda Postema met een alternatieve TM begonnen tegen de oude instructieprijzen. Die heet veiligheidshalve TDM.

 

 IMPRESSIE 'ALTERNATIEVE' TM dus TDM 
 Begin 21e Eeuw 

Bezoekt een oude TM-rot de bijeenkomsten van de 'dissidente' of alternatieve T(D)M, met name op Centrum Helios (deze locatie is officieel een Reiki-centrum), met New Age sfeer, dan heeft de oude rot de merkwaardige gewaarwording, dat weliswaar (groepsgewijs) de aloude TM te beoefenen, zelfs met bekenden, doch zonder dat je permanent de macht van die hiërarchische TM-movement achter de coulissen voelt.
Net een TM-reünie na de dood.
Als opvallend verschil met de oude TM kan je noemen, dat er op TDM-bijeenkomsten een element van intermenselijke communicatie is geïntroduceerd: een groepsgewijze interactieve gevoelsverkenning.

Deze milde vorm van sensitivity training zou voor veel traditionele TM-mensen onwennig of confronterend kunnen voelen. Want omdat deze er vroeger niet bij hoorde, valt te vermoeden dat er een significante categorie mensen (ook naar het Sidhadorp) werd aangetrokken, die (on)bewust juist kozen voor humane distantie.
Aan de andere kant doet deze sfeer terugdenken aan TM-vakanties van ruim dertig jaar geleden, toen er niet alleen in ruime mate kannen koffie klaarstonden, maar ook de kippenboutjes tijdens voedertijd royaal lagen opgestapeld. Niet dat dit laatste hier het geval is, maar de ongedwongen sfeer is er wel.
Bij de oude TM werd later werd het dieet niet alleen vegetarisch maar 's morgens kon men uitsluitend koffie krijgen door die te gaan halen bij Maharishi's keukenpersoneel.

De huidige spreekstijl van deze ijdele guru is tegenwoordig doorspekt met het woordje 'god', maar de alternatieve TDM gooit niemand daarmee dood.
TDM gaat er verder ook niet vanuit dat bij de T(D)M-inwijding een guru (of de guru van de guru) als zelfstandig bewustzijn doorwerkt of optreedt.
De soms als bizarre gril gevoelde TM-tradities zijn verwijderd, bijvoorbeeld de eis op de initiatie fruit en witte zakdoek mee te nemen. Het instructieritueel is gesnoeid tot elementen die niet vreemd overkomen.

Maar verder is de TDM een voortzetting van de goede oude 'Tijd van Verlichting', toen geld nog geen rol speelde, omdat het zonnige optimisme van die dagen, genoeg had aan zijn eigen gouden horizon.

 

Zelfgeschreven credo Maharishi Mahesh Yogi.

 

Onderdeel van KijkAan.nl Servicepagina's
TERUG NAAR DAGBOEKEN-OVERZICHT